"จอดรถ! จอดรถ!"
สนามฝึกภาคสนามแห่งหนึ่ง
รถตู้สีเทาเงินบีบล้อขบดินหญ้า แล่นมาแต่ไกล
จากหลังต้นไม้มีทหารยามสองนายใบหน้าทาสีพรางกะโผล่ออกมา ยกมือขึ้นขวางรถไว้
"มาทำอะไร?"
ทหารยามนายหนึ่งจ้องมองชายวัยกลางคนที่นั่งขับรถอยู่อย่างเย็นชา
ชายกลางคนสวมหมวกตะไก้ หน้าตาดูซื่อๆ สุภาพแบบชาวนาแท้ๆ
"ผมเป็นคนไถนาครับ"
"ผมไม่ได้ถามอาชีพ ผมถามว่ามาทำอะไรแถวนี้?"
ทหารยามตอบแฉกจับตาดูชายคนนั้นไม่วางตา ขณะที่เพื่อนร่วมงานอีกคนกอดปืนไว้แน่น เดินตรวจรอบคันรถ
นับตั้งแต่เกิดเหตุฐานบัญชาการชั้นล่างถูกโจมตี ทั้งกองพลน้อยผสมก็ได้จัดการลงโทษเตือนคนไปเป็นจำนวนมาก
ภายใต้การลงโทษหนักหน่วง ระเบียบวินัยทั่วทั้งกองพันดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด ความรู้สึกตระหนักถึงภัยก็ตามหลอกหลอนทุกคนตลอดเวลา
โดยเฉพาะช่วงฝึกยิงปืนจริงกลางแจ้งนี้ ยิ่งประกาศสถานการณ์เข้มงวดทั้งหมด แม้แต่แมลงวันหนึ่งตัวก็ห้ามให้แทรกซ้อมเข้าไปได้ กลัวจะมีสายลับหลุดเข้ามาก่อการร้าย!
ชายกลางคนถอดหมวกตะไก้แล้วอธิบาย "ผมขายน้ำอัดลม ขนมกรุบกรอบพวกนี้น่ะครับ ได้ยินมาว่าพวกคุณมาฝึกซ้อมกันที่นี่"
"ยานรบเสริมกองทัพ?"
"ใช่ใช่ ก็ยานรบอะไรนั่นแหละครับ"
ชายกลางคนหน้าตาซื่อบื้อ ยิ้มทีไรก็เห็นฟันเหลืองทีนั้น
ตั้งแต่การแต่งกายจนถึงน้ำเสียงการพูด คือภาพลักษณ์ชาวนาสุดแสนจะเรียบง่ายเลยทีเดียว
"ที่นี่เป็นเขตห้ามทางทหาร คนนอกห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด ป้ายข้างนอกไม่เห็นหรือไง?"
"เห็นครับ ก็แค่อยากทำมาค้าขายน่ะครับ"
ชายกลางคนยิ้มอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี "ห้ามเข้าใช่ไหมครับ ผมได้ยินคนอื่นเขาบอกว่าขายของอยู่นอกรั้วไม่เป็นไร ผมยังอยากเก็บปลอกกระสุนกลับไปขายได้เงินอีกด้วยครับ"
ชาวบ้านแถวค่ายทหารที่มาขายของไปเก็บปลอกกระสุนแลกเงินไปด้วย ถือเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว
ทหารบางครั้งก็แกล้งตาบอด แกล้งหูหนวก เพราะเรื่องแบบนี้ขัดขวางจริงๆ ไม่ได้อยู่แล้ว