เมื่อเห็นทีมกำลังวิ่งรวมตัวเข้ามาอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เหลยไข่เหวินกับเสนาธิการยังคงตั้งตัวไม่ถูกจนถึงตอนนี้
ทั้งสองมองดูทหารแต่ละคนในท่าปะปะกัน แล้วก็มองฉินเฟิง แล้วก็หันมามองหน้ากันเอง
เสนาธิการพูดตรง ๆ ว่า "พื้นที่เล็ก ๆ แค่นี้ ซ่อนคนไว้ตั้งมากมาย พวกเรากลับหาไม่เจอสักคน?"
ฉินเฟิงพยักหน้า "ใช่"
เสนาธิการมองอุปกรณ์ประกอบฉากกระจัดกระจายบนพื้น หลุมดินขนาดใหญ่ และผนังที่ถูกขุดรูด้านใน ก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งจนกลืนน้ำลาย
แม้แต่เหลยไข่เหวินที่เคยเห็นเทคนิคการปลอมตัวมานับไม่ถ้วน ยังรู้สึกไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว
จะเรียกว่าการปลอมตัวก็ไม่ถูก จะว่าไปคนกลุ่มนี้กลายเป็นวิศวกรก่อสร้างกับช่างโครงสร้างไปแล้ว
โดยเฉพาะสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กระถางต้นไม้ใบใหญ่ เหลยไข่เหวินคิดจนหัวแตกก็ไม่คิดถึง
เขาเอ่ยถามฉินเฟิง "แล้วถ้าก่อนหน้านี้ ฉันบังคับให้เขยากระถางใบใหญ่นี้ออกไปล่ะ?"
ฉินเฟิงส่ายหัว "นายยกไม่ได้"
"ทำไม?"
"ด้านล่างเสริมโครงสร้างไว้ นายจะรู้สึกแค่ว่ากระถางนี่หนักเอามาก ๆ"
"แล้วคนที่ซ่อนตัวอยู่ในชั้นกลางของแผ่นยิปซั่มล่ะ เขาทำยังไง?"
"มีรอยต่อซ่อนไว้ พอปิดแล้วจะเหมือนประตูล่องหน ข้างในบุสประกันเสียงกับแผ่นดูดซับเสียง ดังนั้นเสียงที่นายเคาะจึงเหมือนกับรอบข้าง"
ฉินเฟิงอธิบายง่าย ๆ แต่วิธีปลอมตัวซ่อนตัวแบบนี้ พวกเขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ
คนสามสิบต้น ๆ หลอกตาคู่หมาป่าสองตัวนี้ได้สนิทเชียว
น่าทึ่งเหลือเกินจริง!