“หั่นมันฝรั่ง! มันฝรั่งมันฝรั่งมันฝรั่งเต๋า มันฝรั่งมันฝรั่งมันฝรั่งแผ่น มันฝรั่งมันฝรั่งมันฝรั่งเส้น...”
หลังครัวโรงเลี้ยง หน้าเขียง เฉินซานสีกำลังหั่นมันฝรั่งอยู่
ส่วนฉินเฟิงก็นั่งบนเก้าอี้สนาม ถือที่ปอกเปลือกปอกเปลือกมันฝรั่ง
20 นาทีก่อน ทั้งคู่ที่กำลังเดินแถวอยู่ในสนามฝึก จู่ ๆ ก็ถูกเรียกมาช่วยงานในโรงเลี้ยง
ช่วยงาน ก็คือการมาช่วยทำงานในครัวนั่นแหละ
เพราะพวกทหารเก่าในหมู่เสนียงออกไปทำธุระข้างนอก ยังไม่กลับมา
ในโรงเลี้ยงเลยขาดคน เลยเรียกพวกเขามาช่วยออกแรงหน่อย
ที่จริง สำหรับหลาย ๆ คนแล้ว การถูกเรียกมาช่วยงานระหว่างฝึก ถือเป็นเรื่องที่โชคดีและน่ายินดีมาก
ทำไมน่ะเหรอ?
ก็เพราะมันได้อู้ไง
ในโรงเลี้ยงก็มีแต่งานหยิบจับเบา ๆ อย่าง ล้างข้าว เก็บผัก กวาดถูพื้น
ไม่เหนื่อย แถมยังได้นั่งเป่าพัดลมไปพลาง
สบายกว่าออกไปฝึกข้างนอกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?
ฉินเฟิงลุกขึ้น บิดขี้เกียจ
เห็นว่าไอ้เฉินซานสีนี่คล่องแคล่วดีแท้
มันฝรั่งตั้งเยอะแค่แป๊บเดียวในมือเขากลายเป็นรูปทรงต่าง ๆ
ดูจากฝีมือการใช้มีดและท่าทางสบาย ๆ ก็รู้เลยว่าไอ้นี่เข้าครัวบ่อย
“เฉินซานสี นึกไม่ถึงเลยนะ ฝีมือมีดนายใช้ได้นี่?”
ฉินเฟิงหยิบเส้นมันฝรั่งที่บางขนาดเอาไปร้อยเข็มได้ขึ้นมาจากกะละมัง พูดพลางยิ้ม
เจอคำชมเข้าไป เฉินซานสีก็ยิ้มแป้นดีใจจนจะบ้า
“พ่อผมอยู่ต่างจังหวัดเป็นคนทำโต๊ะจีนให้คนอื่นครับ ผมแค่พอปิดเทอมทีก็ตามไปช่วย”
“งานพวกนี้ล้วนเป็นงานที่ผมเคยทำประจำมาก่อน ไม่ใช่แค่หั่นมันฝรั่งนะ หั่นเนื้อ สับกระดูกก็ได้หมด”
ฉินเฟิงแปลกใจนิดหน่อย “แบบนี้ก็แปลว่าในหน่วยเรามีเชฟใหญ่ซ่อนอยู่เหรอ? ไว้ว่าง ๆ ลองโชว์ฝีมือให้ดูหน่อยดิ?”