บ่ายสองโมงครึ่ง ดวงอาทิตย์แผดเผาแผ่นดินอย่างร้อนระอุ
เหล่าทหารใหม่จากหน่วยฝึกทั้งหมดรวมตัวกันบนลู่วิ่ง ก่อเกิดเป็นมหาสมุทรสีเขียวพรางตา
"มองซ้าย!"
"มองหน้า!"
"นับจำนวน!"
เก๋อจื้อหย่งนับจำนวนคนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วิ่งไปทำความเคารพนายทหารยศพันเอกที่มีแถบสองขีดสามดาวตรงหน้า
"รายงานท่านเสนาธิการครับ พวกเรากำลังจะเริ่มการทดสอบวิ่งสามกิโลเมตรครั้งแรกของหน่วยฝึกทหารใหม่ ขอคำชี้แนะด้วยครับ"
นายทหารยศพันเอกพยักหน้า ตอบรับการคารวะ แล้วเดินไปตรงหน้าบรรดาทหารใหม่
"ขอแนะนำตัวก่อนนะ ผมเป็นเสนาธิการของกรมที่ 402 ชื่อซุนเฉวียน วันนี้ผมตั้งใจมาเพื่อดูการทดสอบวิ่งสามกิโลเมตรของพวกคุณโดยเฉพาะ..."
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของทหารใหม่ทุกคนก็ปรากฏความตื่นเต้นเล็กน้อยขึ้นมาเลือนราง
แม้จะไม่รู้ว่าตำแหน่งเสนาธิการคืออะไร แต่ทุกคนก็รู้ว่าเป็นนายใหญ่
ต้องรู้ไว้ว่า ในยามปกติ คนที่พวกเขาเคยเห็นระดับสูงสุดก็แค่เก๋อจื้อหย่ง ผู้หมวดยศร้อยเอกเท่านั้น
วันนี้จู่ ๆ ก็มีผู้นำระดับสูงมาดูแลชี้แนะแบบนี้ พวกเขาจึงต้องคว้าโอกาสและแสดงผลงานให้ดี
แต่ในตอนนี้ ฉินเฟิงกลับสังเกตเห็นว่าเฉินซานสีที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าซีดเผือด
ขาสองข้างสั่นระริกราวกับเห็นผี
ฉินเฟิงลดเสียงลงถามเบา ๆ
"เฉินซานสี นายสั่นอะไร?"
"พี่ พี่ พี่ร่วมบ้านเกิด....."
เฉินซานสีพูดตะกุกตะกักงึมงำออกจากไรฟัน
ฉินเฟิงเข้าใจในทันที ที่แท้ตอนที่เฉินซานสีแอบกินอาหารสุนัขแล้วเจอคนร่วมบ้านเกิด ก็คือเสนาธิการกองพลนั่นเอง
ฉินเฟิงยิ้มขื่นอย่างจนใจ เฉินซานสีเอ๋ยเฉินซานสี นายนี่โชคร้ายจริง ๆ เลยนะ!
ถ้านายไปเจอผู้บังคับการกรมสักคน เจอผู้ตรวจการสักคน ต่อให้เป็นผู้บัญชาการกองพลก็ไม่น่ามีปัญหา แต่ทำไมดันไปยั่วยุเสนาธิการเสียได้ล่ะ?
เสนาธิการ มีบทบาทเหมือนกับที่ปรึกษากองทัพในสมัยโบราณ มีหน้าที่วางแผนออกอุบายโดยเฉพาะ