เปรี้ยว!
เปรี้ยว!
เปรี้ยว!
ภายในกองผู้อำนวยการซ้อมรบ
น้ำลายพ่นกระจายออกมาจากปากของทุกคนไล่ระลอก
ทุกสายตาจ้องมองภาพที่ส่งมาบนจอแสดงผลราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
สีหน้าของทุกคนช่างน่าเหลือเชื่อ รู้สึกเหมือนค่านิยมในใจถูกบดขยี้จนราบเป็นหน้ากลอง
"โหดร้ายเกินไป! เกินจริงเกินไปแล้ว!"
ณ ตอนนั้น ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของฝ่ายน้ำเงินเป็นคนแรกที่อารมณ์ระเบิด
ฟาดฝ่ามือลงบนเก้าอี้เสียงดังโครม ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ ชี้หน้าเว่ยซานเหอแล้วด่าออกมาทันที
"เว่ยซานเหอ! ทหารที่เว่ยจวินจ่างเลี้ยงมามันเป็นแบบนี้เหรอ? พวกต่ำช้าชัดๆ!"
"ทหารต้องเดินให้ตรง นั่งให้ตั้ง มโนธรรมสุจริต ไม่ละอายใจ หม่านสงจื้อพลาดเพราะประมาท ถูกเล่นงานจนเจ็บตัว แต่เขาก็คือผู้บัญชาการทหารของฝ่ายน้ำเงิน!"
"ลากเขา ลากคนทั้งศูนย์บัญชาการออกไปเปลื้องจนเหลือแต่กางเกงชั้นในตัวเดียว มัดติดรถถังแล้วเดินประจาน — ฝ่ายแดงยังเหลือเกณฑ์ศีลธรรมสักนิดไหม?!"
เว่ยซานเหอไม่ใช่ลูกพลับนิ่มอยู่แล้ว รบมาหลายวัน อัดความอัดคั้งมาตลอด ตอนนี้ถึงเวลาได้สะใจเสียที
"ต้องการเกณฑ์ศีลธรรมอะไร? ต้องการเกณฑ์ศีลธรรมอะไรนะ?"
"นี่มันสงคราม! นายคิดว่าเด็กเล่นขายของเล่นกันหรือไง?"
"ทหารของฉันกำลังใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในมือทุกอย่างอย่างสมเหตุสมผล!"
"หม่านสงจื้อตายไปแล้ว นายเลือกเองเน้อไอ้พี่เทพ! คนตายแล้ว คนของฉันยืมมาใช้หน่อย แขวนไว้บนรถถังเป็นของประดับเล็กๆ ก็สมควรแล้ว!"
"อีกอย่าง ตัวหม่านสงจื้อเองยังไม่แม้แต่ส่งเสียงคราง นายเป็นแค่คนดูหนัง มาตะโกนทำไม อยากโชว์ว่ามีปาก อยากโชว์ว่ามีอารยะ อยากโชว์ว่าปากใหญ่ใช่ไหม?"
เสียงเว่ยซานเหอเพิ่งจบลง ผู้บังคับการกองพลน้อยจากกองทัพภาคอื่นในภาคตะวันตกเฉียงใต้อีกสองนายก็ร้องเห็นด้วยตามติดกันเสียงดัง ทำให้ฝ่ายตรงข้ามโกรธจนตาแดงก่ำทั้งเจ็ดช่อง