"พวกทหาร! ตามฉันมา!"
"นายปืนกล! เปิดไฟยิงคุ้มกัน!"
"ต้องเอาฐานที่มั่นด้านหน้านั้นคืนมาให้ได้!"
บนสมรภูมิแห่งหนึ่ง ลวี่ฉงผู้บัญชาการฝ่ายแดงถือปืนแน่น นำพลทหารพุ่งทะยานไปข้างหน้า
ด้านหน้าเสียงปืนใหญ่คำรามลั่น ควันขาวม้วนตัวฟุ้งกระจาย แต่เขากลับยังคงฝ่าฝันอยู่แนวหน้าสังหารศัตรูตลอดเวลา
คนหนึ่งถูกกระสุนฝ่ายน้ำเงินยิงโดน แล้วก็อีกคน ๆ ล้มลงไปทีละคน ๆ
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ คนที่เหลือก็ยิ่งเหมือนสายเลือดถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
ลวี่ฉงเป็นทหารผ่านศึกที่เคยร่วมการรบป้องกันตนเองภาคใต้ เป็นผู้บัญชาการที่ปีนขึ้นมาจากกองศพจริง ๆ
นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอการซ้อมรบที่สมจริงแบบนี้ นานแล้วที่ไม่ได้ฆ่ามันส์แบบนี้
การรบใกล้จะถึงจุดจบแล้ว ทั้งฝ่ายแดงและฝ่ายน้ำเงินใช้ไปเท่า ๆ กันทั้งอาวุธกระสุน ทั้งกำลังพล
แม้กระนั้น ก็ไม่มีฝ่ายไหนยอมแพ้ยอมจำนน
เป็นการพิสูจน์อย่างลึกซึ้งว่า อะไรคือ กระสุนหมดก็ใช้หมัด หมัดหักก็ใช้ฟันกัด
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อกำลังพลฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลดลงเหลือร้อยละ 30 ก็จะสั่งหยุดการซ้อมรบได้ แล้วตัดสินแพ้ชนะกันได้เลย
แต่สองฝ่ายไล่ต้อนกันไม่เปิดช่อง ติดกันแน่นจนแทบประเมินไม่ได้เลย
มีคนเสนอว่าให้ตัดสินเสมอกัน
แต่ฝ่ายน้ำเงินก็ไม่ยอมรับ
สำหรับพวกเขาแล้ว จะแพ้หรือจะชนะเท่านั้น การเสมอกันมันเป็นเหตุผลอะไร?
ดังนั้น หลังจากที่กองผู้กำกับฉากประชุมด่วนหารือกันแล้ว จึงมีการชิงชัยพิเศษขึ้น
ให้เวลาทั้งสองฝ่ายอีก 12 ชั่วโมง
เมื่อครบเวลา ให้ประเมินความเสียหายที่ต่างฝ่ายต่างได้รับ แล้วจึงกำหนดผู้ชนะ
และก็คือ 12 ชั่วโมงสุดท้ายนี่เอง ที่ทำให้การรบครั้งนี้โหดร้ายเข้าใกล้สนามรบจริงเกือบที่สุด
......