“จงมอดไห้ สหายร่วมทาง”
“น้ำตาไหลเงียบ ๆ สองแก้ม”
“เสียงกระดิ่งอูดังขึ้นข้างหู......”
ฉินเฟิงน้ำตาซึมท่วมใบหน้า ยกแขนเสื้อเช็ดหน้าไปหนึ่งรอบ
แล้วลุกขึ้นตบหัวจวงผิงเต็มแรง “ปิดเพลงไร้สาระนั่นซะที!”
จวงผิงสูดน้ำมูกเสียงดัง รีบกดหยุดเพลง “ก็ผมคิดว่าจะช่วยสร้างบรรยากาศนี่น่า”
ฉินเฟิงโกรธจัดด่าออกมา “สร้างบรรยากาศหัวโขนของนายสิ!”
มันก็เศร้าพออยู่แล้ว นายยังเปิดเพลงอีก ตายจริง ๆ น้ำตาจะหยุดได้ยังไง
เขาคลายอารมณ์สักหน่อย แล้วโทรศัพท์ออกไป “ฮั่นโล ผู้บัญชาการกองทัพ ผมฉินเฟิงครับ ขออนุญาตรายงานครับ ผมจะไปที่กองพลผสม 33 ก่อน”
“ผมอยากไปดูของจริง ว่าเพราะอะไรถึงเดินหน้าโครงการทดลองฝึกตามสภาพสงครามไม่ได้ ใช้เวลาไม่เกิน 2 วันครับ”
“ครับ กลับมาแล้วจะจัดทำรายงานสำรวจอย่างละเอียด จะได้ปรับปรุงได้ตรงจุดด้วย”
เมื่อได้รับความเห็นชอบจากผู้บัญชาการกองทัพ ฉินเฟิงก็ให้จวงผิงขับรถไปที่ลวี่ฉง
แต่ก่อนไป เขาต้องเตรียมตัวสักหน่อย อย่างน้อยก็ห้ามไปแบบเดินเข้าไปเฉย ๆ
......
“เลิกแถว!”
บนสนามฝึกใหญ่ของกรมเสริมกำลัง 112 ชิวกั๋วไห่สั่งเลิกแถว
แต่ก่อนหน้านั้น เขาเสริมประโยคสุดท้ายเข้าไป
“การโยกย้ายงานในกองทัพ เป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างหนึ่ง”
“ผู้ตรวจการฉินไม่ได้ปลดประจำการ และไม่ได้ย้ายไปที่อื่น แต่ได้เลื่อนตำแหน่ง”
“พูดอีกอย่างคือ เรากรมเสริมกำลัง 112 ยังอยู่ในสังกัดของเขาอยู่ ดังนั้นเราไม่ควรเศร้า แต่ควรจะดีใจต่างหาก”
ทหารข้างล่างยังมีอีกหลายคนที่จมอยู่ในความเศร้าของการจากลา ดึงตัวเองออกมาไม่ได้