"ท่านผู้นำหวัง รบกวนรอสักครู่นะคะ"
"มีอะไรหรือ"
ชายหัวล้านในชุดกองทัพชะงัก มองไปยังสุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงข้าม
สุภาพสตรีย้อมตัวด้วยเพชรนิลจินดารามทั่วทั้งตัว แต่กลับแสดงสีหน้าลำบากใจ "ครั้งนี้ที่ฝากคนมานัดท่านออกมา ไม่ใช่เรื่องการลงทุนหรอกค่ะ มีเรื่องอื่นอยากรบกวน"
ชายหัวล้านอือออก ชำเลืองมองทหารองครักษ์ที่ยืนข้าง ๆ แล้วพับขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ หยิบชาบนโต๊ะขึ้นจิบหนึ่งอึก ทำท่าทางเย่อหยิ่ง
"แล้วเรื่องนั้น มันคืออะไรล่ะ"
สุภาพสตรีพูดอย่างอึดอัด "เป็นแบบนี้ค่ะ เมื่อสองสามวันก่อนลูกชายฉันดื่มเหล้าหน่อย แล้วขับรถชนคน ตอนนี้ถูกสถานีตำรวจคุมขังอยู่"
ชายหัวล้านขมวดคิ้ว ถามต่อ "ชนใครมา หนักหนาแค่ไหน"
"ไม่เป็นไรมากค่ะ หักขาไปข้างเดียว ไม่มีอย่างอื่นแล้ว"
"อ๋อ งั้นก็ยังโอเค แต่ประเด็นคือมันดื่มเหล้าใช่ไหม"
"ไม่ใช่แค่ดื่มเหล้า ยังขับหนีด้วย..."
สุภาพสตรีหน้าตายากเยิน "ที่แย่ที่สุดคือ คนที่โดนชนเป็นทหารผ่านศึก แบบมีเกียรติบัตรด้วยค่ะ"
ชายหัวล้านได้ฟังดังนั้น ก็ถอดหมวกลูบขนสองเส้นบนหัว แล้วแสดงท่าทีลำบากทันที "เรื่องนายนี่แก้ยากนะ!"
ได้ฟังเช่นนั้น สุภาพสตรีตกใจจนแทบหมดสติ "ฉันมีลูกชายคนเดียว ไม่ได้หรอกค่ะที่จะให้เขาติดคุก ช่วยหาทางให้หน่อยนะ จะให้เท่าไรก็ได้"
ชายหัวล้านแสร้งทำเป็นลำบากใจ มองไปยัง 'ยาม' ข้างตัว แล้วใช้กลยุทธ์เหยื่อล่อโดยไม่รีบตอบตกลง "มันไม่ใช่เรื่องเงินหรอก เราในกองทัพก็ถือว่าเป็นนาย พูดจากับผู้บัญชาการได้"