“อ้อ นายทำงานอะไร”
“นักแสดงครับ”
“งั้นนายเคยแสดงอะไรมาบ้าง”
“นี่คุณไม่ได้ดูทีวีกันเหรอ”
“พวกเราดูข่าวภาคค่ำกันมากกว่า”
“......”
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเบิกตาขึ้นคลื่นทันที
“ดูเหมือนนายจะเก่งเรื่องฆ่าบทสนทนาให้ตายสนิทเชียวนะ”
“ฮ่าๆ หรือเหรอ คงเพราะเกร็งมั้งครับ”
ฉินเฟิงยกแขนขึ้น ทำท่าเกาศีรษะแบบเดียวกับเฉินซานสีสมัยแรกที่ดูซื่อตรง
ผู้หญิงคนนั้นถอดแว่นกับผ้าคลุมหน้าออก เผยดวงตาแจ่มใสและฟันขาวสว่าง “ขอแนะนำตัว ฉันชื่อหลิวเฉินซี ถึงแม้ฉันไม่คิดว่าพวกเราจะมีส่วนเกี่ยวข้องกันต่อไป หรือแม้แต่จะเป็นเพื่อนกันก็ไม่แน่”
“แต่ณ ตอนนี้ ฉันอยากให้นายให้ความเคารพฉันเพียงขั้นต่ำ”
ฉินเฟิงนั่งหลังตรง ยื่นมือออกไป “ฉินเฟิง ครับ ทหาร”
หลิวเฉินซีจับมือเขาเบา ๆ แล้วถามอย่างแปลกใจ “แค่นี้เหรอ”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ในกองทัพมีข้อบังคับเรื่องความลับ รบกวนเข้าใจด้วยนะครับ”
หลิวเฉินซีคนช้อนโลหะในแก้วกาแฟ ถามเรียบ ๆ “งั้นถามได้ไหมว่าเป็นทหารเหล่าไหน”
ฉินเฟิงตอบ “ทหารปลดปล่อยประชาชนประเทศเหยียน”
หลิวเฉินซีถูกเขาทำให้ขำออกมาจริง ๆ เมื่อยืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้แกล้งล้อเลียน จึงถามอย่างจริงจัง “งั้นนายไม่รู้จักฉันจริง และไม่รู้จักชื่อฉันด้วยจริง ๆ ใช่ไหม”
ฉินเฟิงตอบตรง ๆ “ผมไม่ติดตามดารา ในกองทัพก็ไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น ชีวิตประจำวันของเรามีแค่ฝึก กิน นอน”
“สหายฉินเฟิง ฉันเรียกนายแบบนี้ได้ใช่ไหม”