“กับดัก?”
เสนาธิการมองจอภาพด้วยความไม่เข้าใจ “ผมดูแล้วมันก็ไม่เหมือนนะ?”
หม่านสงจื้อขมิบตา “พอดีที่มันดูไม่เหมือน ฉันถึงได้คิดว่ามันเป็นกับดัก”
เสนาธิการอึ้งไปทันที รู้สึกว่าผู้บังคับการกองพลน้อยนี่ระมัดระวังเกินจำเป็นไปหรือเปล่า?
อุปกรณ์ค้นหาคลื่นสัญญาณของฝ่ายน้ำเงิน เป็นของระดับโลกที่สุดในตอนนี้
ในการซ้อมรบที่ผ่านมา เครื่องนี้สร้างคุณูปการให้พวกเขามานับไม่ถ้วน จะเรียกว่าไร้เทียมทานก็ได้
ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ทันทีที่ค้นพบแหล่งสัญญาณของฝ่ายแดง หม่านสงจื้อแทบไม่ลังเลเลย สั่งยิงขีปนาวุธทันที
และราวแปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็โดนเป้าหมายสำคัญของอีกฝ่ายตรง ๆ หรือไม่ก็เล็งกำจัดศูนย์บัญชาการระดับใดระดับหนึ่งของฝ่ายนั้นทิ้งได้สำเร็จ
แต่ตอนนี้ สถานการณ์เดียวกันนี้ ผู้บังคับการกองพลน้อยกลับบอกว่าเป็นกับดัก ทำให้เขาเข้าใจไม่ได้จริง ๆ
คำอธิบายของหม่านสงจื้อคือ “ฝ่ายแดงเพิ่งดึงตัวผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีระดับสูงเข้ามาไม่น้อย ไม่ต้องแปลกใจถ้าจะมีมือทองคนหนึ่งที่รบกวนการตรวจจับของฝ่ายเราได้ในช่วงแรก นอกจากนี้ หน่วยนี้ก็เจ้าเล่ห์กว่าคู่ต่อสู้ที่พวกเราเคยเจอมาทุกครั้ง”
“ถ้าเป็นการซ้อมรบที่ลุกลามมาหลายวันแล้ว ค้นเจอสัญญาณศูนย์บัญชาการของพวกมัน ฉันไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิด”
“แต่นี่เพิ่งวันแรก ทำให้ฉันรู้สึกว่า...พวกมันกำลังเปิดเผยเป้าหมายโดยเจตนา เพื่อล่อให้พวกเราเข้าเบ็ด”
“แน่นอน ข้างบนนี้ก็แค่การคาดเดาของฉัน ว่าจริง ๆ แล้วฉันคิดไปเองหรือเปล่า ยังสรุปไม่ได้”
เสนาธิการถาม “แล้ว...ต้องส่งเครื่องบินขับไล่ออกไปทดสอบด้วยการทิ้งระเบิดสักหน่อยไหม?”
หม่านสงจื้อส่ายหน้า “ฝ่ายแดงมีปืนต่อต้านอากาศยาน ถ้ายังไม่รู้แผนการรบแบบละเอียดของอีกฝ่าย การทำแบบนี้อันตรายเกินไป ถ้ามันเป็นกับดักจริง ๆ ความเสียหายก็ใหญ่โตเกินไป”
“จุดที่แหล่งสัญญาณชี้ ตำแหน่งเป๊ะ ๆ อยู่ที่ไหน?”