“ทางนี้ เดินไปทางนี้ รอยเท้าหายไปแถวนี้แหละ!”
“ระวังตัวให้ดี ถ้าเจออะไรผิดปกติ อย่าลังเล ยิงทันที!”
ภายในพื้นที่ซ้อมรบ ทหารลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งกำลังขยายวงตามแบบยุทธวิธี ค้นหารอบด้านแบบปัดกวาดทุกตารางนิ้ว
ปากกระบอกปืนของพวกเขาติดไฟฉายไว้ ลำแสงจ้าเหล่านั้นเจาะรูทะลุกลางความมืดสนิทนับไม่ถ้วน
แต่เพราะแสงสว่างไม่พอ ค้นหาไปหนึ่งรอบก็ไม่พบอะไรเพิ่มเติม
จากนั้น หัวหน้าหมวดลาดตระเวนฝ่ายน้ำเงินที่นำทีมจึงแบ่งกำลังออกเป็นสองส่วนหน้า-หลัง ให้คนส่วนใหญ่เดินหน้าสำรวจต่อไป
ส่วนคนจำนวนน้อยทางท้ายแถว สวมอุปกรณ์มองเห็นกลางคืนรายบุคคลซึ่งหายากกว่า แล้วลุยไล่ตรวจรอบด้านอย่างละเอียดต่อไป
อุปกรณ์มองเห็นกลางคืนรายบุคคลนั้นไม่ใช่ว่ากองทัพบกจะจัดให้ทุกคนได้ เพราะราคาแพงมาก ปกติต้องจัดให้หน่วยรบพิเศษก่อน แล้วจึงจัดให้กองลาดตระเวนของกองทัพบก
“ทิศเก้านาฬิกา ต้นหญ้าต้นนั้นดูไม่ธรรมดา!”
ทหารลาดตระเวนฝ่ายน้ำเงินคนหนึ่งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติด้านหน้าผ่านอุปกรณ์มองกลางคืน จึงรายงานทันทีให้หัวหน้าหมู่ที่ไม่ไกลนัก
จากนั้นสามถึงสี่คนจัดแบบยุทธวิธีอย่างรวดเร็ว ก้มตัวเคลื่อนเข้าประชิดทิศเก้านาฬิกาทันที
แต่พอไปถึงก็พบว่า ต้นหญ้าต้นนั้นนอกจากสูงกว่าปกติแล้วก็ไม่มีอะไรผิดธรรมชาติ
“อย่าขี้สงสัยใจตัวเองนัก” หัวหน้าหมู่ฝ่ายน้ำเงินตำหนิ
“รับทราบครับ คราวหน้าผมจะสังเกตให้ละเอียดกว่านี้” ทหารคนนั้นเกรงใจจนอึดอัด
แต่พอดีตอนที่ทั้งสี่กำลังจะหันตัวไปค้นพื้นที่ถัดไป
พื้นหญ้าที่เรียบเป็นปกติก็พลันฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาทั้งที พุ่งเข้าซัดพวกเขาในพริบตา
ต่อจากนั้นเหมือนภูเขาไท่ซานถล่ม ทั้งหมดถูกกดทับอยู่ใต้ลำตัว แถมปากยังถูกอุดแน่นไม่ให้ส่งเสียง
“อย่าขยับ! พวกแกตายไปแล้ว!”
จ้าวเผิงเฟยจ่อปากกระบอกปืนที่ลำคอของคนหนึ่ง เปล่งเสียงเตือน