“รายการทดสอบแรก ข้อเขียน!”
“เชิญผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายนั่งตามลำดับ เวลาทำข้อสอบสามสิบนาที!”
ฉินเฟิงและคนอื่น ๆ นั่งลงตามลำดับ ไม่ช้าก็มีคนนำกระดาษคำตอบมาส่งทีละใบ
ข้อสอบเต็มไปด้วยคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับการต่อต้านการก่อการร้ายระดับนานาชาติ
สำหรับพวกมืออาชีพอย่างพวกเขาแล้ว ไม่ได้ยากอะไรเลย
การทดสอบครั้งนี้แบ่งออกเป็นสามรายการใหญ่ คือ ข้อเขียน ความแข็งแรงพื้นฐาน และการซ้อมรบต่อต้านการก่อการร้าย
สองรายการแรกเป็นเพียงการอบอุ่นเครื่อง จุดประสงค์หลักคือสร้างบรรยากาศ
ยังไงซะการแข่งขันระดับนานาชาติ ก็ไม่อาจขึ้นมาแข่งเลย แล้วจบภายในหนึ่งสองชั่วโมงได้หรอก
แค่โรงเรียนจัดกีฬาสี ยังต้องใช้เวลาทั้งวันเลย ไม่ต้องพูดถึงงานใหญ่ระดับนี้
หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเหย่ตอนนี้กำลังตั้งใจทำข้อสอบ แม้โจทย์จะเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด แต่สำหรับคนที่มีระดับการศึกษาพอสมควรอย่างพวกเขาก็ไม่ใช่ปัญหา
ปัจจุบันระดับการศึกษาพื้นฐานของทหารประเทศเหยียนพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะทหารหน่วยรบพิเศษ ยิ่งต้องชำนาญภาษาต่างประเทศหลายภาษา
ช่วงแรก ๆ หลี่เจียเซิ่งกับเพื่อนร่วมทีมตอบได้อย่างราบรื่น เพราะเป็นความรู้จากตำราล้วน ๆ
แต่ทำไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ใช่
“เขตxxx เป็นส่วนหนึ่งของเขตใด?”
“A เทียนจู่ B ยุ้งฉาง C บังกลาเทศ D แอฟริกา?”
“เฮ้ย! กล้าแอบใส่ของการเมืองลงในข้อสอบชะมัด!”
หลี่เจียเซิ่งไม่พอใจทันที ยกมือเรียกกรรมการคุมสอบ แล้วตั้งคำถามถึงเนื้อหาของข้อนั้น
พร้อมประกาศอย่างจริงจังว่าดินแดนแถบนั้นเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเหยียนมาแต่โบราณ แต่ในตัวเลือกกลับไม่มีคำตอบ “ประเทศเหยียน” เลยสักตัว
กรรมการคุมสอบก็เป็นคนท้องถิ่น แค่เหลือบข้อสอบหนึ่งครั้ง ก็พูดอย่างเฉยเมยว่า “โจทย์ไม่มีปัญหา คำตอบก็ไม่มีปัญหา ฉันยังบอกได้เลยว่าคำตอบคือ A กับ B”
พูดจบ ฝั่งหน่วยคอบราที่นั่งสอบข้อเขียนเหมือนกันก็หัวเราะคิกคักขึ้นมาทั้งหมู่
หลี่เจียเซิ่งบีบหมัดแน่น แทบอยากฉีกกระดาษคำตอบทิ้งให้หมด แต่ฉินเฟิงกลับเอียงหน้ามาบอกเขา