"แกบอกว่า ตอนขึ้นรถ ฉินเฟิงได้รับของขวัญชิ้นหนึ่งจากทางโรงเรียน?"
"อือ เป็นสามง่ามแหลม"
"หน้าตาเป็นยังไง?"
"ทั้งเล่มสีดำ ดูคมมาก เป็นเกลียวเล็กน้อย ตรงด้ามจับมีเครื่องหมายหัวงูสีเงิน..."
ในรถเอนกประสงค์ โทรศัพท์ของหลงเจิ้นกั๋วเปิดลำโพงไว้ เพราะเสียงปลายสายเบาเกินไป
หลี่เฟย์ได้ยินคำบรรยาย ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง ความทรงจำช่วงหนึ่งผุดขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว
นั่นเป็นวันแรกที่เขาเพิ่งไปถึงฟาร์ม มีคนท้าทายอำนาจของจอมพิษ ตั้งคำถามถึงความยุติธรรมของการฝึก
จากนั้น วินาทีถัดมา ก็ถูกกดลงกับพื้น ถูกสามง่ามแหลมคมจ่อที่ลำคอ
เพราะภาพนั้นทรงพลังเกินไป มันจึงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา
"ผู้บัญชาการ นั่นคือ..."
ยังไม่ทันที่หลี่เฟย์จะพูดจบ หลงเจิ้นกั๋วก็ยกมือขึ้นห้ามไว้
ชัดเจนว่าเขาก็รู้จักสิ่งนั้น และรู้ที่มาของมันดีกว่าด้วยซ้ำ
หลงเจิ้นกั๋วใช้เสียงที่จริงจังมาก พูดใส่โทรศัพท์ว่า "ลูกเอ๊ย ไปถึงตะวันตกเฉียงใต้แล้ว เอาจิตใจให้ตั้งมั่น อย่าเหมือนแต่ก่อนที่วู่วาม น้ำเต็มแก้วนิ่ง น้ำครึ่งแก้วไหล"
"ตั้งใจเรียนวิชาและเรียนรู้การเป็นคนจากฉินเฟิงให้ดี ถ้าแกเรียนเก่งได้ครึ่งหนึ่งของเขา ต่อไปข้างหน้าแม้ไม่ต้องให้พ่อปูทางให้ ก็ไปได้ตลอดรอดฝั่ง"
"รู้แล้วพ่อ ผมจะจำไว้"
"อีกอย่าง เรื่องระหว่างแกกับสาวสกุลสวี เป็นยังไงบ้าง?"
"เอ่อ... เขาไม่ชอบผม แค่คิดว่าผมเป็นเพื่อนธรรมดา"
"งั้นก็ทุ่มเทให้กับงาน ผู้ชายแท้จะห่วงไม่มีเมียไปทำไม เมื่อก่อนแกไม่พูดหรือไงว่าฉินเฟิงไม่เคยหวั่นไหวต่อสตรี ผู้ชาย อุปสรรคที่ข้ามยากที่สุดคือด่านหญิงงาม ถ้าหลงระเริงน้อยลง ก็ยิ่งมีสมาธิกับการทำงานได้มากขึ้น!"
หลงเทียนเหย่ปลายสายย่อตัวลงกับพื้น พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว จดจำทุกคำไว้ในใจอย่างตั้งใจ