"ฉันไม่ไป ฉันไม่ไปกับนาย!"
"วันนี้นายต้องไปกับฉันให้ได้ ฉันนับถึงสาม หนึ่ง สอง..."
"นายนับถึงร้อย ฉันก็ไม่ไปกับนาย!"
ที่ลานจอดรถ หลงเทียนเหย่ถูกพ่อของเขาหลงเจิ้นกั๋วลากแขนไปที่รถ
หลงเทียนเหย่ทำหน้าดื้อรั้น ถอยหลังไม่หยุด เหมือนเด็กดื้อที่ไม่ยอมขึ้นรถ
อากาศร้อนอยู่แล้ว หลงเจิ้นกั๋วลากเจ้าเด็กหนุ่มตัวใหญ่เดินมาตลอดทาง เหงื่อท่วมตัว
"หลงเทียนเหย่ ฉันให้หน้านายแล้วใช่ไหม?"
"พ่อเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดเขตตะวันตกเฉียงเหนือ นายฝึกงานปีสี่ ไม่มาหาพ่อ กลับวิ่งไปเขตทหารอื่น ถ้าใครรู้ พ่อจะเอาหน้าไปไว้ไหน?"
"พ่ออยากวางไว้ไหนก็วาง!" หลงเทียนเหย่สะบัดหลุดถอยหลังไปก้าวใหญ่: "ยังไงฉันก็ตัดสินใจแล้ว ฉันจะตามฉินเฟิงไป ไปกองพลผสมหนัก ไปกองพันผสมดาบเหล็ก!"
"ไอ้ลูกทรพี!" หลงเจิ้นกั๋วโกรธจัด: "ฉันรู้แล้วว่านายคิดจะไปหาฉินเฟิง ไอ้เวรนั่นมันร่ายมนต์อะไรใส่นาย?"
"นายรู้ไหมว่าตลอดสามปีในโรงเรียนนายร้อยนายเรียนสาขาอะไร? นายเรียนสาขาการบัญชาการหน่วยรบพิเศษ ไปอยู่กองพันผสมของคนอื่น มันจะดูยังไง?"
"ห้ามก่อเรื่องที่นี่ เดี๋ยวขึ้นรถเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะให้นายพี่ชายนายมามัดนายขึ้นรถ!"
"..."
หลี่เฟิงยืนดูอยู่ข้างๆ
รู้สึกอึดอัดสุดๆ ทำไมเหมือนตัวเองเป็นโจรยังไงไม่รู้
ไม่ไกลออกไป มีนักเรียนรุ่นน้องหลายคนเพิ่งเลิกเรียน ได้ยินเสียงทะเลาะกัน มองมาที่นี่เป็นระยะๆ
แต่หลงเทียนเหย่ไม่สนใจเลย เขาอยากเป็นเหมือนฉินเฟิง ใช้ชีวิตอย่างอิสระ สบายๆ
"ตาแก่เวร ฉันบอกนาย มัดฉันไปก็ไม่มีประโยชน์!"
"พอถึงที่ ฉันก็หนีได้อยู่ดี!"
"ฉันเรียนการบัญชาการหน่วยรบพิเศษแล้วไง ใครบอกว่าข้ามสาขาไม่ได้? ฉินเฟิงเขาเก่งทั้งสองสาขา เป็นที่หนึ่งของทั้งรุ่น นี่แหละเรียกว่าความรู้ไม่มีที่สิ้นสุด!"