ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสนามฝึก
ทหารจากหมวดสองรวมพลกันทั้งหมด เตรียมเริ่มทดสอบวัดระดับความสามารถด้านอุปกรณ์
หมวดสี่เป็นหัวแถว ดังนั้นจึงได้ทดสอบเป็นกลุ่มแรก
"หลี่เจียเซิ่ง!"
"ครับ!"
ผู้หมวดคนที่สอง โจวซั่งเฟย ถือสมุดทะเบียนชื่อ ใช้คางชี้ไปทางราวเดี่ยว
หลี่เจียเซิ่งตอบรับแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปทันที
แต่เขาไม่รีบกระโดดขึ้นราว เขาหยิบทรายละเอียดมากำมือเพื่อถูเหงื่อที่มือออก
รายละเอียด นี่แหละรายละเอียด!
หลี่เจียเซิ่งชมตัวเองในใจก่อนจะกระโดดขึ้นไปจับคาน
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สามครั้งครึ่ง สี่ครั้ง...
ครั้งที่ห้า หลี่เจียเซิ่งกัดฟันดึงตัวเองขึ้นอย่างยากลำบาก
ครั้งสุดท้าย เขาแทบจะขึ้นไม่ไหวแล้ว
จึงต้องใช้วิธีถีบจักรยานกลางอากาศ และท่าเหวี่ยงหางมังกร เพื่อดันตัวขึ้นไป
โชคดีที่การทดสอบแบบนี้ปกติไม่ได้เข้มงวดมากนัก
แค่ให้คางเลยราวเดี่ยวก็นับเป็นหนึ่งครั้ง
ดังนั้น โจวซั่งเฟยจึงบันทึกให้เขาหกครั้งในตอนท้าย ซึ่งพอดีกับเกณฑ์ผ่าน
พอลงจากราวเดี่ยว หลี่เจียเซิ่งก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แถมยังมีความย่ามใจนิด ๆ
เหมือนเพิ่งคว้าเหรียญโอลิมปิกมาได้
ขาดหนึ่งก็พัง เกินหนึ่งก็เปล่า
พอถึงเส้นเกณฑ์ผ่าน ข้าวเย็นก็อยู่หมัดแล้ว
ต่อจากนั้นก็ถึงคิวของเฉินซานสี
ไอ้หมอนี่มีพื้นฐานอ่อนเกินไปจริง ๆ
ดึงได้ห้าครั้ง ครั้งที่หกคือไม่ขึ้นเด็ดขาด
ขนาดที่จ้าวเผิงเฟยติวเข้มให้แบบเร่งด่วนยังได้แค่นี้
ไม่งั้น สี่ครั้งก็คงสุดยอดแล้วล่ะ
ใช่แล้ว เมื่อวานที่จ้าวเผิงเฟยลงโทษให้พวกเขาแขวนราว ก็เพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบอุปกรณ์วันนี้
ทหารใหม่หลายคนไม่ค่อยได้ออกกำลังกายก่อนเข้ากรม แม้จะเข้าค่ายได้เดือนกว่าแล้ว ดึงข้อก็ยากที่จะถึงหกครั้ง
ดังนั้น เพื่อให้ทหารใหม่ผ่านการทดสอบได้ราบรื่น จ้าวเผิงเฟยในฐานะหัวหน้าหมวดจึงต้องใช้วิธีแปลก ๆ