"เป็นไงบ้าง ตรวจร่างกายเสร็จกันหมดแล้วใช่ไหม ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"
ตรงโถงทางเดิน จ้าวเผิงเฟยกำลังรออย่างกระวนกระวาย
พอเห็นพวกหลี่เจียเซิ่งกับพวกเดินออกมาจากข้างในด้วยสีหน้าประหลาด ๆ เขาก็รีบเข้าไปหาเลย
แต่พอมองดูจำนวนคนแล้ว จ้าวเผิงเฟยก็ชะงักไป
"ทำไมหายไปคนหนึ่งล่ะ ไม่ใช่เข้าไปทีละห้าคนเหรอ ฉินเฟิงล่ะ"
"เอ่อ..."
ทั้งสี่คนหันมามองหน้ากันและกัน ท่าทางเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
หลี่เจียเซิ่งพยายามเรียบเรียงคำพูด แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า หนังต้นทุนต่ำที่ตัวเองเคยดูอาจจะยังน้อยเกินไป
เรื่องดราม่าบ้า ๆ แบบนี้ เกรงว่าคงจะมีแค่ในนิยายออนไลน์เท่านั้นแหละถึงจะเจอ
"พูดสิ" จ้าวเผิงเฟยเริ่มรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
แต่ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากห้องตรวจร่างกายข้าง ๆ
"อ๊ากกก... เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ"
"ตรงนั้นไม่ได้นะ ตรงนั้นไม่ได้... ดะ ไม่เอา!"
เสียงร้องโหยหวนในห้อง ทำเอาทุกคนที่โถงทางเดินสะดุ้งเฮือกไปตาม ๆ กัน
"เกิดอะไรขึ้น"
"ไม่รู้สิ ทำไมร้องได้น่าสงสารขนาดนั้น"
"หายนะ หรือว่าข้างในจะเป็นบ้านน้อยมหัศจรรย์ของมิคกี้แถมยังมีผ้าโพกหัวแดงกับไอ้หนุ่มคลุมหัวดำรออยู่ข้างในอีก..."
พอคิดจินตนาการถึงภาพปรัชญาชายชาตรีที่อยู่ในหัว ทุกคนก็ยิ่งตัวสั่นหนักขึ้นไปอีก
สายตาที่มองไปยังประตูบานนั้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ราวกับว่าหลังประตูบานนั้น มีอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวอย่างใหญ่หลวงซ่อนอยู่
พอได้ยินว่าเป็นเสียงร้องโหยหวนของฉินเฟิง จ้าวเผิงเฟยก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
แต่เขากำลังจะพุ่งเข้าไป ก็โดนหลี่เจียเซิ่งกับพวกอีกสองสามคนรีบเข้าไปขวางไว้ซะก่อน
"หัวหน้า เข้าไปไม่ได้นะ"
"หัวหน้า ภาพมันสวยเกินไป ผมแนะนำว่าอย่าดูเลย"
"ใช่แล้วหัวหน้า ผู้รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นผู้องอาจ ท่านอย่าไปขัดขวางเรื่องดีของฉินเฟิงเลย"
"เรื่องดี" จ้าวเผิงเฟยมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า รู้สึกเหมือนสมองจะตามไม่ทัน
เขาจ้องเฉินซานสีตาเขม็ง แล้วถามอย่างเคร่งขรึมว่า "เฉินซานสี ฉินเฟิงมันเป็นอะไรกันแน่ ในห้องตรวจร่างกายเกิดเรื่องอะไรขึ้น"