ไปที่เจ๋ง ๆ?
สีหน้าฉินเฟิงค่อย ๆ ดูแปลกพิกลขึ้นมา
“เฮ้ย ๆ อย่าคิดไปไกลนะ ฉันไม่ได้หมายถึงที่แบบนั้นสักหน่อย!” เก๋อจื้อหย่งถลึงตาใส่เขาหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้
“ได้เวลาข้าวพอดี ว่าจะพานายไปหาอะไรกินก่อน เรียกมาติวเข้มทั้งที จะให้นายท้องกิ่วได้ไง?”
ฉินเฟิงยิ้มออกมา ดูท่าจะคิดมากไปเองจริง ๆ
เพราะตรวจร่างกายตอนเช้าต้องอดอาหาร เขาก็เลยไม่ได้กินข้าวเช้า
แถมยังนั่งรถโยกเยกมาอีกหลายชั่วโมง ท้องของฉินเฟิงเริ่มประท้วงหนักตั้งนานแล้ว
ไม่นานนัก รถก็มาจอดหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
“ถึงแล้ว”
เก๋อจื้อหย่งลงจากรถก่อน ฉินเฟิงก็รีบเปิดประตูตามลงไปติด ๆ
แต่พอเขาเงยหน้าขึ้น เห็นป้ายร้านอาหารก็ชะงักกึกทันที
“ปิ้งย่างทหารเก่า?”
ฉินเฟิงมองเก๋อจื้อหย่งอย่างสงสัย “นี่เราแดดเปรี้ยง ๆ มากินปิ้งย่างกัน?”
เก๋อจื้อหย่งหัวเราะ “ร้านนี้ไม่ได้มีแต่ปิ้งย่างนะ มีกับข้าวจานด่วนด้วย ไป ๆ ฉันพานายไปลอง”
แม้จะได้เวลากินข้าวแล้วแท้ ๆ แต่ร้านกลับไม่ค่อยมีลูกค้า
โต๊ะในโถงใหญ่ยี่สิบกว่าโต๊ะ มีคนนั่งแค่สองสามโต๊ะ
“เถ้าแก่ฟ่าน!” เก๋อจื้อหย่งเข้าไปก็ตะโกนเข้าครัวทันที
ชายในชุดกุ๊กถือทัพพีตัวใหญ่เดินหัวเราะออกมาทันควัน
“โอ้โห เฒ่าเก๋อ ยังไม่ถึงวันหยุดเลยนะ มีเวลามาหาฉันได้ไงเนี่ย?”
“พาทหารใหม่มาตรวจร่างกาย แวะมาธุระต่ออีกหน่อยน่ะ”
“อ้อ เดิมสามอย่างเหมือนเคย?”
“เดิมสามอย่างตามเคย!”
เถ้าแก่ฟ่านยิ้มทักทายฉินเฟิงหนึ่งที แล้วรีบเข้าครัวไปลงมือทำอาหาร
หาที่นั่งตามบุญตามกรรม ฉินเฟิงคว้ากาน้ำรินให้ผู้หมวดแก้วหนึ่ง แล้วรินให้ตัวเองอีกแก้ว
จากนั้นก็มองสำรวจการตกแต่งร้านด้วยความสนใจ
การตกแต่งร้านเน้นสไตล์มาดแมนดิบ ๆ เป็นหลัก
ภาพวาดแนวรักชาติบางส่วน เศษเหล็กกับยางรถเก่า ๆ เอามาทำเป็นของตกแต่ง
อารมณ์คล้าย ๆ เข้าเกม Crossfire ฉากโกดังเรือร้างเลย...
ไม่นาน กับข้าวสามอย่างสวยงามน่ากินก็วางบนโต๊ะ
เก๋อจื้อหย่งเรียกให้ฉินเฟิงกินก่อน ส่วนตัวเขาคุยกับเถ้าแก่ฟ่านอย่างสนิทสนม
จากบทสนทนาของทั้งคู่ ฉินเฟิงรู้ว่าเถ้าแก่ฟ่านชื่อเต็ม ฟ่านหม่า ที่บ้านเป็นลูกคนที่สอง
เดิมเป็นทหารกองร้อยหกมาก่อน ภายหลังมีโอกาสไปเป็นสารวัตรอยู่ช่วงหนึ่ง