“ผู้บังคับกองร้อยสาม ผู้บังคับกองร้อยสาม!”
“เอ๊ะ...ท่านผู้บังคับกองพัน เป็นอะไรหรือครับ?”
ที่กองร้อยสามของกรมเสริมกำลัง ภายในหอพัก
ผู้บังคับกองร้อยตาปรือๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ พร้อมหาว
ปลายสาย ผู้บังคับกองพันหนึ่งถามอย่างร้อนรน “นอนอยู่หรือยัง?”
ผู้บังคับกองร้อยสามขยี้ตา “เพิ่งนอนเลยครับ เป็นไรหรือท่านผู้บังคับกองพัน?”
ผู้บังคับกองพันหนึ่งฟันฟาด “ยังนอนลงได้อีก นายนอนลงได้ยังไง?”
“มีเรื่องอะไรหรือครับ?”
“กองร้อยนายนี่แหละ มีทหารคนหนึ่ง ตื่นหลับตอนยืนเวร!”
“อ้าว ไม่ใช่หรอกมั้ง?”
“พอตื่นขึ้นมา บ่ามีเสื้อเครื่องแบบทหารคลุมอยู่ ยศสองแฉกสี่!”
“โว้ยยย!”
ผู้บังคับกองร้อยสามตกใจกระโดดลุกจากเตียงทันที ง่วงหายวับไปเลย
ปลายสาย ผู้บังคับกองพันหนึ่งพูดอย่างโกรธแค้น “ผมถามพลเวรหน้าประตูแล้ว เสื้อตัวนั้นไม่ใช่ของผู้บังคับการกรม มันเป็นของท่านผู้ตรวจการของเรา!”
ใบหน้าผู้บังคับกองร้อยสามซีดเผ็ดทันที น่องทั้งสองข้างสั่นเทิ้ม
ท่านผู้ตรวจการฉินตลอดมาอยู่ข้างนอกราชการงาน ทำแต่เรื่องใหญ่เพื่อเป็นเกียรติแก่ประเทศชาติ
ทุกทีกลับมาได้ยาก พอมาคราวนี้ลูกน้องที่เขาดูแลกลับเจอกระสุนเข้าเต็มๆ ยังนอนหลับตอนที่ท่านผู้ตรวจการออกตรวจพอดี
เขายังพยายามหวังลมๆ แล้งๆ “ท่านผู้บังคับกองพัน ผมว่า...จะมีความเป็นไปได้ไหมครับว่า ทหารคนนั้นน้ำตาลในเลือดต่ำ?”
ท่านผู้บังคับกองพันโกรธจนด่าออกมาเสียงดัง น้ำลายกระเด็น “นายมาเลียนแบล๊ะกันที่นี่เหรอ? ฉันโง่ นายโง่ หรือท่านผู้ตรวจการโง่? เตรียมรับเรื่องถูกลงทัณฑ์ไปเถอะ!”
......
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
เช้าวันรุ่งขึ้น ภายในหอพักส่วนของฝ่ายบังคับบัญชากรม