"ขอขอบพระคุณท่านผู้นำ ขอขอบคุณองค์กรที่ไว้วางใจ!"
จะว่าไปก็ดีใจแน่นอน
แต่ถ้าจะให้พูดว่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น
เป้าหมายสูงสุดของฉินเฟิงคือการเป็นพลเอก คือการก้าวออกไปสู่โลกกว้างอันแสนกว้างใหญ่
และตอนนี้ แม้ตำแหน่งจะได้เลื่อนขึ้นอีกขั้นหนึ่ง แต่ความรู้สึกก็ไม่ได้สั่นคลอนจากเรื่องนี้มากนัก
เหมือนกับการกดช่วยลดราคาในแอปผินซีซี ทุกครั้งที่คิดว่าอีกวินาทีเดียวจะได้รับรางวัล สุดท้ายก็จะขาดอีกนิดเสมอ ไม่ใช่เปลือกหอยก็เพชร หรือไม่ก็สลางทอง
ยังไงก็ตาม เพื่อชิ้นส่วนสุดท้ายเพียงเศษเสี้ยวนี้ นายต้องทำภารกิจไม่หยุด ต้องแชร์ต่อไม่หยุด
(ใครที่โดนแอปผินซีซีหลอกทุกครั้ง แต่ละครั้งโดนแบบไม่ซ้ำกัน ยกมือขึ้นหน่อย)
ประกาศการแต่งตั้งเสร็จ ลวี่ฉงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แซวยิ้ม ๆ ว่า "สหายฉินเฟิง ท่านดูเหมือน... จะไม่ค่อยดีใจเท่าที่คิดเอาไว้เลยสินะ?"
เว่ยซานเหอเผยให้หมดเปลือกเลย "โธ่ อย่าพูดออกมาสิ คนอื่นเขายื่นคำร้องขอเป็นพลเอกโดนส่งกลับมา จะให้มีความสุขยังไงไหว ฮาฮาฮาฮา..."
ทั้งสองคนนี่ก็ไม่เคยถือสาฉินเฟิงเลยสักนิด ขำ ๆ ฮา ๆ แซวกันไปเลย
เพราะตอนแรกในทางเดินโรงพยาบาล ฉินเฟิงหลับไปแล้วก็ห่มเสื้อของเว่ยซานเหอแน่นจนไม่ยอมถอด ทุกคนเห็นกันหมด
นั่นมันจะใช่กลัวหนาวได้ยังไง ดวงตานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาต่อดาวพลเอกที่สาดส่องประกาย
แต่ว่ากันตามตรง มีทหารสักคนไหนที่จะต้านทานการล่อลวงของการเป็นพลเอกได้?
ก้าวข้ามขั้นนั้นไปได้ ก็เท่ากับทำสัญญา "ทหารที่ไม่อยากเป็นพลเอก ไม่ใช่ทหารที่ดี" สำเร็จ และก็ถือเป็นคำตอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มอบให้ตัวเองในวันที่ยังฝันถึงการรับใช้กองทัพ