"น่าจะใกล้กลับมาแล้วมั้ง?"
ครูฝึกกองร้อยปี้หย่วนทำหน้าวิตก ยื่นคอมองเข้าไปในป่ามืดไม่หยุด
เก๋อจื้อหย่งดูนาฬิกาข้อมือแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตามเหตุผลแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะมีคนกลับมาแล้วนะ..."
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการจู่โจมกะทันหันสำหรับทหารใหม่ก็ตาม
แต่ต่อให้สวี่เทียนไฉพวกนั้นจะเก่งแค่ไหน อย่างมากก็แค่จัดการได้สิบกว่าถึงยี่สิบคน
ตอนแรกพวกทหารใหม่อาจไม่รู้ตัว แต่พอน้อยลงเรื่อย ๆ ยังไงก็ต้องสังเกตเห็นแน่
ดังนั้นตามเหตุผลแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะมีคนจำนวนไม่น้อยวิ่งหน้าตาตื่นกลับมาแล้ว
แต่ทำไมรอมาตั้งนาน กลับไม่มีวี่แววอะไรเลย?
แม้แต่เสียงร้องด้วยความตกใจก็ยังไม่ได้ยิน มันออกจะผิดปกติไปหน่อย?
จ้าวเผิงเฟยสีหน้าไม่สู้ดี "ไอ้พวกนั้น คงไม่ซัดพวกทหารใหม่จนสลบกันหมดแล้วหรอกนะ?"
"จะเป็นไปได้ยังไง?" หยางไคเฟิงหัวหน้าหมวดหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ โต้กลับทันที "ทหารใหม่ในหน่วยฝึกร้อยกว่าคนก็ไม่ใช่คนโง่ รู้อะไรผิดปกติแล้วจะวิ่งไม่เป็นหรือไง?"
"แล้วอีกอย่าง ฝั่งสวี่เทียนไฉอย่างมากก็แค่พาทหารเก่ามาแค่สิบกว่าคน..."
"ออกมาแล้ว มีคนออกมาแล้ว!"
ยังไม่ทันที่หัวหน้าหมวดหนึ่งจะพูดจบ จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้นมา
เห็นแต่ในป่าไกลออกไป มีแสงไฟฉายแกว่งไปมาเป็นดวง ๆ จริง ๆ
หลังจากนั้น ก็เป็นเงาร่างของทหารใหม่แต่ละหมวดที่ทั้งเซ็ง ทั้งตื่นเต้น หรือทั้งฮึกเหิมปรากฏออกมา
ตอนนี้ ก็ต้องดูว่าหมวดไหนเหลือทหารใหม่เยอะที่สุด หมวดไหนเหลือน้อยที่สุด
พวกหัวหน้ากำลังจะเดินเข้าไปหา แต่เสี้ยววินาทีถัดมาก็พากันหยุดชะงัก
เห็นในกลุ่มคนที่เดินมามีราวสี่ห้าคู่ที่หามไม้ไผ่
บนไม้ไผ่แต่ละอันมีวัตถุดิ้นพล่าน ๆ ถูกมัดไว้เหมือนมัดหมู
แต่พอเข้ามาใกล้ ๆ พวกทหารเก่าถึงได้พบด้วยความตกใจว่า
ไอ้ที่ถูกมัดห้อยหัวอยู่นี่คือกลุ่มทหารเก่าที่ใส่ชุดกิลลี่ทั้งนั้น
และยังถูกซัดจนหน้าบวมตาช้ำ อีกทั้งปากถูกยัดด้วยถุงเท้าเน่า ๆ ไม่มีทางส่งเสียงอะไรออกมาได้เลย!
"นี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ปี้หย่วนเกาหัว ยืนอึ้งไปเลย
มีแต่เก๋อจื้อหย่งที่มองดูสถานการณ์แล้วเข้าใจในทันที
นี่มันขโมยไก่ไม่ได้ยังเสียข้าวสาร โดนสวนกลับซะเอง