"อาจหาญ ฮึกเหิม ข้ามผ่าน..."
ขบวนเดินทัพทางไกลยืดยาว ราวกับมังกรตัวมหึมา
ฉินเฟิงเดินนำอยู่หน้าสุด มือชูธงหน่วยฝึกทหารใหม่ โบกสะบัดรับแสงอรุณสดใส
หลายวันมานี้ แต่ละหมู่จะส่งตัวแทนมาถือธงนำหน้า
สำหรับทหารแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างยิ่ง
เก้าโมงกว่าเล็กน้อย ทุกคนมาถึงซุ้มประตูโค้งสีขาวขนาดใหญ่
ด้านบนซุ้มประตูเป็นกระเบื้องเคลือบสีเหลืองส้ม ด้านล่างเขียนอักษรตัวใหญ่ว่า สุสานวีรชนหนานเจียง
และนี่คือจุดหมายปลายทางของการเดินทัพครั้งนี้
เก๋อจื้อหย่งจัดแถวใหม่ให้เรียบร้อย หน้าประตูสุสาน เขาพูดกับพวกทหารใหม่ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"อนุสรณ์ตั้งตระหง่าน ภูเขาเขียวปลอบวิญญาณกล้า! สหายทั้งหลาย ที่นี่คือจุดหมายของเรา และเป็นที่พักผ่อนนิรันดร์ของรุ่นก่อน!"
"ต่อไปนี้คือภารกิจ เตรียมผ้าเช็ดหน้ากับกระติกน้ำออกมา เช็ดทำความสะอาดป้ายหลุมศพวีรชน!"
พวกทหารใหม่จัดชุดทหาร เดินเข้าไปในสุสานด้วยใจที่หนักอึ้ง
เหมือนกลัวจะรบกวนดวงวิญญาณวีรชน ฝีเท้าทุกคนต่างเบาลงโดยไม่รู้ตัว
ตรงหน้า คืออนุสรณ์สถานวีรชนที่เด่นสะดุดตา
อนุสรณ์นี้ราวกับดาบยาวแทงสู่ฟ้า
บนอนุสรณ์ อักษรสีทองที่ว่า "วีรชนปฏิวัติจักอยู่ชั่วนิรันดร์" ดูขึงขังทรงพลัง
ส่วนสองข้างทาง ป้ายหลุมศพวีรชนตั้งเรียงราย
แต่ละป้ายเป็นสีขาวเทา ด้านบนสุดมีดาวห้าแฉกสีแดงสด
ฉินเฟิงนั่งยองหน้าป้ายหลุมศพหนึ่ง ใช้ผ้าชุบน้ำ เช็ดฝุ่นบนป้ายเบา ๆ สองสามที
คำจารึกบนหินเล่าถึงชื่อและประวัติของวีรชนผู้นี้
[จ้าวซานเจียง, 1963.4--1984.4, เสียสละอย่างมีเกียรติในสมรภูมิภูเขา L, ได้รับการบันทึกเกียรติคุณขั้น 1 หลังเสียชีวิต และได้รับพระราชทานนาม "นักรบเหล็ก"...]
แม้บนป้ายจะไม่มีรูป แต่ฉินเฟิงนึกภาพหน้าตาองอาจของสหายผู้นี้ออก
อายุสิบแปดสิบเก้าปี ใบหน้าที่ยังมีความเป็นเด็ก แต่งแต้มด้วยความองอาจกล้าหาญ