"ฉินเฟิง ฉัน ฉันปวดท้อง..."
เฉินซานสีกุมท้อง งอตัวเหมือนกุ้งฝอย ท่าทางทรมานสุด ๆ
หน้าป้ายหลุมศพเก่าคร่ำคร่าผืนหนึ่ง ฉินเฟิงหันกลับมามองเขาอย่างพูดไม่ออก
"บอกให้ตอนกลางคืนกินน้อย ๆ หน่อย ไม่สุกยังกล้ายัดเข้าปากอีก?"
"รีบไปปลดทุกข์ซะ เร็วเข้า กลับมาช้าพวกเรารอแกไม่ไหวหรอก"
"อย่านะ พวกนายต้องรอฉันนะ ฉันเดี๋ยวเดียวเอง!"
พูดจบ เฉินซานสีก็กุมก้น วิ่งปรู๊ดไปทางด้านหนึ่ง
หาที่เหมาะ ๆ นั่งยอง ๆ ปลดปล่อยเสียงดังสนั่นทันที
ส่วนอีกด้านที่อยู่ไม่ไกลไปทางขวาของเขา
ทหารเก๋าคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่กลั้นหายใจ แทบจะขาดใจตาย
เขาด่าในใจว่าเครื่องผลิตอุจจาระ แล้วค่อย ๆ ขยับตำแหน่งมาข้างหน้าเล็กน้อย ย่องมาตามหลังเฉินซานสี
จากนั้น ทหารเก๋าก็ลงมือเร็วราวสายฟ้า เอามือปิดปากเขา
เฉินซานสียังไม่ทันได้ดิ้นรน ก็ถูกคนทำให้สลบไป
ทั้งที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแบบนี้ ก็ถูกลากเข้าไปในพงหญ้า
"เสียงอะไรน่ะ?"
เมื่อกี้ถึงเสียงจะไม่ดัง แต่ก็ทำให้ฉินเฟิงสังเกตเห็น
เขาหันกลับไป ใช้ไฟฉายส่องไปรอบ ๆ
ทุกคนกำลังลอกข้อความบนป้ายหลุมศพอย่างหวาดผวา ไม่พบอะไรผิดปกติ
แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เหนือกว่าคนทั่วไปของฉินเฟิงก็ยังจับได้ถึงความไม่ชอบมาพากลเล็กน้อย และอันตรายที่ซ่อนอยู่ในเงามืด
"เป็นอะไรไปหัวหน้ารอง เกิด เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" หลี่เจียเซิ่งเห็นเขาตื่นตัวขนาดนั้น ก็ถามขึ้นอย่างตะกุกตะกักทันที
ฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "นายไปดูเฉินซานสีทางนั้นที มีอะไรก็รีบกลับมารายงานฉัน"
"หา? จะไปดูเขาอึทำไม?" หลี่เจียเซิ่งงงเป็นไก่ตาแตก
แต่ฉินเฟิงไม่อธิบาย กลับให้เขาไปกับฉีเหมิ่ง
พร้อมกำชับว่าไม่ว่าจะเจออะไรก็อย่างส่งเสียงดัง
ครู่ต่อมา ทั้งสองคลำทางกลับมาในความมืด แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ไม่ ไม่อยู่แล้ว เฉินซานสีหายไปแล้ว!
หลี่เจียเซิ่งตะโกนเบา ๆ ใส่ฉินเฟิงด้วยท่าทีที่ยังไม่หายตกใจ
ทั้งสองคนกลับเข้าสู่สภาวะที่ประสาทตึงเครียด หวาดระแวงไปทั่วอีกครั้ง