“ตายยังไงก็ต้องรัก... ไม่สุดหัวใจก็ไม่สะใจ......”
เช้าวันรุ่งขึ้น ที่โรงอาหารกองพัน
ลวี่ฉงและฉินเฟิงกำลังพาผู้นำท้องถิ่นอีกไม่กี่คน รวมถึงช่างภาพจากรายการข่าวสายหนึ่ง มาเยี่ยมชมการก่อสร้างพื้นที่กองทัพ
ทั้งหมดเดินทางมาโดยเฉพาะ เพื่อเยี่ยมชมและถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณาชีวิตในกองทัพ
ที่เลือกกองพันผสมดาบเหล็กนี้ เหตุผลแรกก็เพราะมันคือหน่วยเอกของเขตสงครามภาคตะวันตกเฉียงใต้
อีกเหตุผลคือ เมื่อกว่าครึ่งปีก่อน พวกเขาเพิ่งเอาชนะฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพมาได้ และเอาชนะหม่านสงจื้อยับเยิน
ฉะนั้น นี่ไม่ได้เป็นแค่การโฆษณาชีวิตในกองทัพ แต่ยังเป็นสารคดีโฆษณารับสมัครทหารด้วย
ระหว่างที่ผ่านโรงอาหาร ทุกคนได้ยินเสียงร้องเพลงสั่นประสาทดังลอดออกมาจากข้างใน
เลยทำให้ผู้นำเหล่านั้นอยากเข้าไปสำรวจดูซะหน่อย
เมื่อกล้องกวาดไป ห้องซ้อมร้องเพลงอิสระสองห้องที่มุมโรงอาหารก็ดึงสายตาเป็นอย่างยิ่ง เสียงเพลงก็ลอยออกมาจากห้องซ้อมร้องเพลง
จากนั้น นักข่าวหญิงเปิดประตูห้องซ้อมเพลงออก ฉีเหมิ่งที่ยิ้มแบบจำใครมาก็ลุกขึ้นยืน ร้องทักว่าท่านผู้นำสวัสดี
“น้องสหาย ทำอะไรอยู่ตรงนี้หรือ” ผู้นำที่ตามมาด้วยคนหนึ่งยิ้มถามฉีเหมิ่ง
“เอ่อ......” ฉีเหมิ่งถูกคนจำนวนมากจ้องมอง แถมยังมีกล้องจุดตรงตัว ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที จนลืมบทที่ท่องมาแล้ว
โชคดีที่ฉินเฟิงขยับปากให้เห็นเป็นสัญญาณช่วย ทำให้เขาได้สติทัน
“ผมมาร้องเพลงครับ พอซ้อมมือหนักๆ แล้ว พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็จะมาร้องสักสองเพลงบ่อยๆ”
“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ ร้องได้ดีนะ ฟังออกว่าฝึกมาบ่อยแล้ว”
ผู้นำพูดพลางยิ้มแย้ม กล้องก็จับภาพใกล้ทั้งสองคนในจังหวะนั้น
ฉีเหมิ่งหนังศีรษะชาซู่ ปลายเท้ากระชับแน่น รู้สึกว่ามือไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี
ดูเหมือนจะจับได้ว่าฉีเหมิ่งตึงเครียด ผู้นำคนนั้นหัวเราะฮา แล้วให้กำลังใจว่าฝึกต่อไปให้ดี อนาคตอาจได้เข้าคณะศิลปินกองทัพเลยนะ
ฉีเหมิ่งรีบวางมือเป็นท่าคำนับ “ขอบพระคุณที่ท่านผู้นำชม ผมจะฝึกให้มากขึ้นครับ!”