“นายทหารเสนาธิการรองฉิน นายกลับมาซะที!”
หน้าห้องบัญชาการของกองพันผสมดาบเหล็ก
สิบตรียามยามสองนายที่เฝ้าป้อมยามอยู่ เมื่อเห็นฉินเฟิงกับพวกกลับมา ตื่นเต้นจนแทบไม่เป็นตัวเป็นตน
มองท่าทีดีใจถึงกับน้ำตาซึมของทหารใหม่สองคน ฉินเฟิงยิ้มรับ แต่ในใจกลับรู้สึกอึดอัดนิด ๆ
เขาห่างหายไปแค่สิบวันกว่า ๆ เอง ไม่ต้องถึงกับแสดงปฏิกิริยาขนาดนี้หรอก?
“มา ๆ ๆ คนละฟองนะ ไข่ต้มชา”
“นี่เจ้าผู้บังคับกองร้อยจ้าวเอาติดมือจากบ้านมาไกลโคตร เป็นไข่ของไก่บ้านแท้ ๆ พวกเราแถวนี้กินไม่ได้”
ฉินเฟิงหยิบไข่ต้มชาออกจากถุงพลาสติก แจกให้ทหารยามทุกคน ให้กินตอนเปลี่ยนเวร
ทหารป้อมยามซาบซึ้งใจสุด ๆ รับไข่ต้มชาแต่ละฟองไว้ดั่งสมบัติล้ำค่า เหมือนได้รับของขวัญจากสวรรค์
เดินเข้าไปข้างในแล้ว หลี่เจียเซิ่งย้อนกลับมามองทหารยามที่ยังตื่นเต้นอยู่ ก็งงสุด ๆ
“พวกเราไปเป็นเวลาหลายวัน ในกองทัพเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“ฉันรู้สึกว่า...บรรยากาศแปลก ๆ ยังไงไม่รู้”
ฉินเฟิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ต้นไม้ดอกหญ้าถูกตัดแต่งเรียบร้อยกว่าเดิม
วัชพืชริมกำแพงไม่เหลือสักต้น
แม้แต่คำขวัญโฆษณาบนกำแพงที่เคยซีดจาง ก็ถูกทาสีแดงใหม่
กวาดตาไปรอบเดียวเหมือนได้เห็นของใหม่ทั้งหมด ยิ่งกว่าตอนที่พวกเขาเพิ่งย้ายมาประจำที่นี่เสียอีก
ฉินเฟิงที่เดินผ่านโรงอาหาร จู่ ๆ ก็หยุดเท้า แล้วถอยหลังกลับมาอีกหลายก้าว
“เป็นอะไร?” จ้าวเผิงเฟยถาม
“เข้าไปดู” ฉินเฟิงโบกมือเรียก แล้วพาทุกคนเดินเข้าไปในโรงอาหารด้วยกัน
ห้องบัญชาการกองพันอยู่ติดกับกองร้อยหนึ่งและกองร้อยสองของกองพันหนึ่ง โรงอาหารจึงค่อนข้างใหญ่