“อยู่นี่ใช่ไหม?”
“น่าจะใช่ อยู่แถวนี้แหละ”
“ขอดูแผนที่อีกที……”
เย็นย่ำ พื้นที่แถบนี้เต็มไปด้วยความมืดมัวและความรกร้าง กวาดสายตาไปรอบด้านแทบไม่มีหญ้าสูงสักต้น
หน่วยลาดตระเวนฝ่ายน้ำเงินจำนวนหกเจ็ดนายค้นพบจุดนี้
พวกเขากำลังค้นหาชะตากรรมของหน่วยฝ่ายแดงที่แตกพ่ายกระจัดกระจาย
ก่อนหน้านี้ ใกล้ฐานปืนบางแห่ง กำลังหลักฝ่ายน้ำเงินตีแตกหน่วยสนับสนุนฝ่ายแดง
แต่หน่วยนั้นหนีเร็วมาก พอเห็นว่าสู้ไม่ไหวก็แยกย้ายถอนกำลังทันที
เพื่อค้นหาที่ซ่อนของหน่วยนี้ และการเคลื่อนไหวขั้นถัดไปของฝ่ายแดง ทหารฝ่ายน้ำเงินจึงต้องลอบลึกเข้ามา
แต่พอลึกเข้าไปต่อพวกเขาถึงพบว่าภูมิประเทศแถบนี้เริ่มสลับซับซ้อนขึ้น
เนินสูงต่ำขึ้นลง กองดินที่ยกตัวขึ้นเป็นระยะ ๆ ไม่อาจรู้สึกสะดวกสบายเหมือนที่ราบกว้างได้เลย
ตอนนี้เอง มีคนเห็นร่องรอยยางรถอยู่บนพื้น ติดตามร่องรอยไปข้างหน้า ทุกคนก็เห็นรถตู้เก่า ๆ คันหนึ่ง
บนตัวรถตู้มีติดป้ายขายขนม น้ำแข็ง ไอติม ฯลฯ เห็นได้ชัดว่าเป็นยานรบเสริมกองทัพ
ร้อยตรีฝ่ายน้ำเงินผู้นำหน่วยพร้อมทหารสองนายเดินเข้าไป ทักทายอย่างเป็นมิตร “สวัสดีพี่ครับ?”
ในรถตู้มีชายวัยกลางคนราวสี่สิบต้น ๆ คนหนึ่ง คอห้อยผ้าเช็ดตัวสีขาว กำลังเก็บของเตรียมเลิกขาย
“โอ๊ย ดึกขนาดนี้แล้ว มาซื้ออะไรกันอีกล่ะ?”
ชายหนุ่มยิ้มกว้าง พูดสำเนียงท้องถิ่นชัดเจน
แต่ร้อยตรีก็ยังระวังตัว ถามว่าเมืองอำเภอใกล้ ๆ อยู่ทิศทางไหน?