“เร็ว ๆ เข้า ตามมาให้ได้!”
ยามดึกสงบนิ่ง ที่ราบสูงแถบตะวันตกเฉียงเหนือบางแห่งราวกับสัตว์ยักษ์ที่หลับใหล นอนหงายอยู่บนพื้นแผ่นดินอย่างเงียบสงบ
กองร้อยทหารราบยานยนต์หน่วยหนึ่งของฝ่ายน้ำเงิน ร่วมกับทหารราบเบากว่าร้อยนายจากหน่วยสนับสนุน ตั้งขึ้นชั่วคราวเป็นกำลังรวมกว่าสองร้อยนาย
เมื่อห่างจากขบวนสี่เหลี่ยมชั่วคราวที่เกิดจากทหารฝ่ายแดงที่แตกกระจายประมาณสามถึงสี่กิโลเมตร พวกเขาก็เลือกลงจากยานพาหนะทั้งหมด แล้วเดินทางเข้าใกล้อย่างรวดเร็วด้วยการเดินแถวเต็มฝีเท้า
เป้าหมายไม่ซับซ้อน นั่นคือการล้อมกันแบบลับ ๆ เพื่อจัดการทหารฝ่ายแดงที่กำลังพักฟื้นชั่วคราวอยู่ให้สิ้นซากในคราวเดียว
“พิกัดอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ในหลุมดินห่างออกไปสามร้อยเมตร”
“ส่งรหัสคำสั่ง เบาเท้า ช้า ๆ ลง กางแนวล้อมออกไป!”
คำสั่งถูกส่งต่อเป็นทอด ๆ จากปากสู่ปาก
ทหารฝ่ายน้ำเงินชุดนี้ ได้รับข้อมูลยืนยันแน่ชัดจากหน่วยลาดตระเวน แล้วรีบรุดมาจากบริเวณใกล้เคียง
แม้จำนวนจะไม่ได้เหนือกว่าฝ่ายแดงมากนัก แต่เพราะเป็นการลอบโจมตีแบบล้อม จำนวนคนจึงไม่ใช่ปัจจัยหลัก ความประหลาดใจต่างหากที่สำคัญที่สุด
ไม่ช้า ผู้บังคับกองร้อยฝ่ายน้ำเงินผู้นำหน้าก็นำกำลังเข้าประชิดเป็นแนวกึ่งวงล้อม บนยอดเนินดินแห่งหนึ่ง
ผ่านกล้องมองกลางคืน เห็นได้ชัดเจนว่าทหารฝ่ายแดงด้านล่างกำลังพักผ่อนเวรสลับกัน
จากอาวุธยุทโธปกรณ์และการจัดกำลังพลที่ปนเปกันอย่างเห็นได้ชัด ยืนยันได้ว่าเป็นกองกำลังที่ถูกกำลังหลักฝ่ายน้ำเงินตีแตกกระจัดกระจายจนต้องหลบหนีมาก่อนหน้านี้
ผู้บังคับกองร้อยฝ่ายน้ำเงินยิ้มอย่างพอใจ “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหมาป่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือ หรือเสือลงเขาจากภาคตะวันตกเฉียงใต้ ตกอยู่ในมือฝ่ายน้ำเงินแห่งแดนทุ่งหญ้าเราเมื่อไร ปลายทางมีแค่คำเดียว ตาย!”
เขายกมือขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีขั้นสุดท้าย