"กวนจง ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอแกในสภาพแบบนี้......"
ในโพรงหินเล็ก ๆ ที่ธรรมชาติสร้างขึ้นบนด้านหลบลมของเกาะรกร้าง ผู้บังคับกองใหญ่กองรบสัตว์ร้าย เจียงซาน กับครูฝึก อู๋หงกาง พาแกนหลักในหน่วยไม่กี่คน แอบมาพบปะกับ กวนอวี่เฟย จากหมู่ฉลามเสือ
เพื่อเจรจาเรื่องความร่วมมือ และร่วมปรึกษาแผนกำจัดจอมโจรฉิน
ตอนนี้แก้มของกวนอวี่เฟยหดตัวเล็กน้อย ถุงใต้ตาก็ชัดเจนมาก สภาพแย่กว่าเดิมไปเยอะมาก
"ที่ฝั่งแก มีอะไรกินไหม?"
ประโยคแรกที่กวนอวี่เฟยเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจโดยไม่ทันตั้งตัว
น่าสมเพชจริง ๆ เพราะเมื่อก่อนผู้บังคับหมู่คนนี้ก็เคยรุ่งโรจน์มีเสน่ห์ ผู้ชายที่ปลดท่อฉี่ลมได้ไกลสามวา
แต่ตอนนี้เปิดปากขึ้นมาก็คือ ให้ข้าวหน่อยได้ไหม?
เห็นชัดแล้วว่าฉินเฟิงกับพวกนั้นชั่วช้าขนาดไหน!
กวนอวี่เฟยก็ไม่อยากเสียหน้าขนาดนี้ แต่เขากับลูกทีมไม่ได้ได้อาหารเสริมมาเกือบหลายวันแล้ว
เกาะรกร้างนี่ก็ค่อนข้างใหญ่ แต่ทรัพยากรที่ใช้ประโยชน์ได้มีจำกัดมาก แถมส่วนใหญ่กระจุกอยู่แถวชายหาดทางตอนใต้
ซึ่งชายหาดใต้ก็โดนฉินเฟิงวาดวงกลมกันไว้เลย ไม่ให้ฝ่ายใดเข้าใกล้เด็ดขาด
เขาเคยส่งหน่วยรบพิเศษไปลองบุกรุก แต่ผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่คาด โดนฝั่งตรงข้ามจัดการแบบเงียบ ๆ ไม่ทันตั้งตัว
คนที่มาแอบซุ่มโจมตีไม่ได้แค่โดนตบเตะ ยังโดนมัดกับต้นไม้ด้วยเถาวัลย์ให้คนทั้งเกาะดูเป็นเยี่ยงอย่าง
อีกสามด้านของเกาะเป็นแนวหินปะการังและหน้าผาเป็นส่วนใหญ่ ภูมิประเทศแบบนั้นอันตราย และหาทรัพยากรจากทะเลได้ยาก
ดังนั้นหลายวันมานี้พวกเขาทำได้แค่ค้นหาแมลง กล้วยป่า และหัวกลางต้นกล้วยมากินยัดท้อง แต่ก็ไม่ช่วยอะไรได้มาก
ผู้ใหญ่คนหนึ่งต้องดื่มน้ำจืดอย่างน้อยวันละ 2000 มล. กับอาหารที่เพียงพอ ถึงจะทดแทนการใช้พลังงานในแต่ละวันไหว
หลายวันต่อเนื่องที่ขาออกไม่ขาเข้า ยังต้องระวังตัวซ่อนเร้นหลบหลีก แบบนี้แม้แต่เทพเจ้าลงมาก็ทนไม่ไหว