“น้ำแร่ น้ำแร่ น้ำแร่เย็นชื่นใจดับกระหาย ขวดละสิบบาท!”
“น้ำหอมดอกไม้ น้ำหอมดอกไม้ ป้องกันยุงกัดแมลงไต่ กลิ่นหอมฟุ้งซ่าน ขวดละยี่สิบ!”
“กระทะแบน กระทะแบน กระทะแบนเคลือบหนาแข็งแรงทนทาน ใบละหกสิบ! ผัดได้ ใช้ป้องกันตัวก็ได้!”
“ของถึงแถวหน้า บุหรี่แบบเปิดขาย ไม่ว่ายี่ห้อไหนเหมาเป็นเส้นละห้าบาท แถมฟรี จุดไฟด้วยไฟแช็กหนึ่งครั้ง......”
บนเกาะร้าง ใต้ต้นมะพร้าวริมชายหาด มีกระท่อมเล็กสร้างขึ้นชั่วคราว
ที่เรียกว่ากระท่อมนั้นก็เพียงแค่ทำจากกิ่งไม้ประกอบกับใบตาล เป็นที่หลบแดดที่หยั่งเถื่อนเท่านั้น
แต่กระนั้น บนเกาะร้างที่ไร้ผู้คนแบบนี้ สิ่งก่อสร้างแบบนี้ก็ถือว่าหรูหราระดับหรูแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีป้ายโฆษณาทำจากโฟมเก่าแขวนอยู่หน้ากระท่อม ตัวอักษรใหญ่ห้าตัวบนป้ายเขียนว่า “ร้านของชำคลายเศร้า”
ของชำภายในร้านมีครบทุกชนิด ไม่ใช่แค่ขนมปัง ไส้กรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ถั่วลิสงและเมล็ดทานตะวัน เบียร์
ยังมีอาหารทะเลที่จับได้ใกล้ชายฝั่ง เช่น สาหร่ายทะเล เปลือกหอย ปู ปลาทะเล กุ้งลอบ ฯลฯ เรียกได้ว่าครบเครื่องจริง ๆ
หลี่เจียเซิ่งทำตัวเหมือนเจ้าของร้านตัวจริง ถือโทรโข่งโฮมเมดทำจากขวดพลาสติก ตะโกนป่าวร้องไปทั่วเกาะไม่หยุด เหมือนกำลังเรียกลูกค้า
ขณะนั้น จ้าวเผิงเฟยกับฉีเหมิ่งและพวกอีกสองสามคน แต่ละคนถือหอกปลายิงแบบสปริงกับตะกร้าสานจากใบกล้วย เดินแฉะตัวโชกน้ำทะเลกลับมาจากทะเล
“โธ่ จับปลามาได้อีกตั้งเยอะเลย ฝีมือตกปลาพวกนายโอเคนี่”
“เคยคิดไหม ตอนปลดประจำการแล้ว ซื้อเรือลำหนึ่งมาจับปลา ต้องกินขายได้สบายแน่”