"มา ตรวจนับของอากาศยานรอบสุดท้าย"
"น้ำดื่มบรรจุขวด 2 ลัง นมกับขนมปังกรอบ 2 ลัง ยาฆ่าเชื้อไอโอดีน แอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ และยาปฐมพยาบาลพื้นฐานอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง......"
"ปืนเล็กยาวอัตโนมัติแบบ 81 จำนวน 3 กระบอก หัวกระสุนยางสำหรับซ้อมรบ 3 กล่อง......"
โอ้โห ในที่สุดอาวุธอุ่นก็ออกมาเสียที!
ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชิงได้ เดี๋ยวนั้นแหละจะได้เป็นใหญ่เหนือสนาม ได้เปรียบแบบมหาศาล!
ณ ตอนนี้ คนส่วนใหญ่บนเกาะรกร้างยังอยู่ในยุคหินที่กินข้าวดิบกินปลาเป็น ๆ อยู่เลย
คนส่วนน้อย ได้เก็บของจากถุงอุปกรณ์ที่กระจายแบบสุ่มไปบ้าง ไม่ว่าจะเป็นไม้พลองสองท่อน กระทะเหล็ก หรือไม้พลองไฟฟ้า อะไรแบบนี้
ของพวกนี้ก็ช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้และป้องกันตัวได้อย่างมากแล้ว
ตอนนี้ถึงกับมีปืนแล้ว เท่ากับก้าวกระโดดเข้าสู่ยุคกลไก ยุคอาวุธอุ่นกันเลยทีเดียว
ไม่รู้จะเป็นใครสามคนที่โชคดี ได้ครอบครองปืนสามกระบอกกับกระสุนนี้
"มีดบุกป่า 2 เล่ม แปรงล้างส้วม 1 อัน ทัพพีใหญ่ 2 อัน แหจับปลา 1 ใบ ช้อนโต๊ะ 10 คัน ไฟแช็ก 3 อัน......"
ตรวจนับของครบทุกชิ้นแล้ว ลูกเรือก็บรรจุของทั้งหมดเป็นหีบห่อ
มัดแน่นหนาเอามาก ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าระหว่างการทิ้งพัสดุทางอากาศ จะไม่กลายเป็นดอกไม้กระจายกลางเวหา
......
สองโมงกว่าตีสอง ผู้บังคับการกองพลน้อยหวังที่กำลังงีบหลับอยู่ในห้องบัญชาการถูกเสมียนข้างกายปลุกเบา ๆ
"ท่านผู้นำ ถึงเวลาแล้ว เครื่องบินทิ้งพัสดุออกจากฐานไปแล้วครับ"
"อืม"
ผู้บังคับการกองพลน้อยหวังตาปรือ ๆ ลุกขึ้นนั่งจากเตียงพับแบบเรียบง่าย
ผู้บริหารคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่พักผ่อนอยู่ในห้องบัญชาการเช่นกันก็หาวครืดคราดลุกขึ้นพร้อมกัน เดินไปยังห้องสังเกตการณ์