"เชี่ย! แล้วคนล่ะ? หายไปไหนแล้ววะ?"
"เมื่อกี้เห็นวิ่งมาทางนี้ชัด ๆ?"
"หาต่อให้ทั่ว ถึงต้องขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ต้องหาตัวคนให้เจอ!"
ซาคาตามมาถึงตรงนี้ สายตาพ่นไฟมองไปรอบทิศ
เขายกมือชี้ไปทางหนึ่ง สั่งลูกน้องคนสุดท้ายที่เหลือให้ไปค้น
ส่วนตัวเองก็ค้นไปอีกทางตรงกันข้าม
เจอร์รันต์มาถึงช้า เขาเริ่มหมดความอดทนแล้ว
ถ้าใช้ศัพท์ในเกมก็คือ เรื่องตอนนี้ไม่เกี่ยวกับภารกิจหลักแล้ว เป็นแค่เควสเสริม
ถึงซาคาจะรับปากว่า ถ้าหาตัวคนเจอ จะให้เงินห้าแสนดอลลาร์สหรัฐ
แต่ถึงได้เงิน ก็ต้องมีชีวิตรอดใช้ด้วย
ไอ้หมอนั่นที่ลอบโจมตีได้หลายครั้ง แม้ความสามารถในการสู้จะไม่เก่งกาจอะไร แต่เจ้าเล่ห์สุด ๆ ลื่นเหมือนปลาไหล
แถวนี้นอกจากป่าทึบกับหญ้าขึ้นรกแล้ว ฟ้าก็มืดสนิทขนาดนี้
สถานการณ์แบบนี้ อยากจะหาตัวคนให้เจอเร็ว ๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย
เจอร์รันต์หรี่ตามองแสงจุดแดงน้ำเงินที่ค่อย ๆ รวมตัวกันที่ตีนเขา แล้วเอ่ยเตือนตามมารยาท
"คุณซาคา เราเสียเวลาอยู่ที่นี่มากเกินไปแล้ว ตอนนี้ต้องรีบไปกันได้แล้ว"
"ไม่งั้น พอกำลังเสริมพวกนั้นมาถึง พวกเราจะถูกขังตายที่นี่ ตอนนั้นไม่มีใครรอดหรอก"
คนเราตอนอารมณ์เดือดจัด เหตุผลจะลดลงฮวบ
ซาคาโดนความโกรธบดบังสติไปหมดแล้ว ฟังคำทัดทานไหนไม่เข้าหัว
ฉินเฟิงฆ่าลูกน้องเขาไปสามคนต่อหน้าต่อตา
แถมยังแบกทหารหยานหวงที่บาดเจ็บสาหัสหนีไปได้ โดยที่ตัวเองไม่มีแม้แต่รอยข่วน
นี่มันไม่ใช่แค่ตบหน้าซาคาแล้ว แต่เหมือนปีนขึ้นมาขี้เยี่ยวใส่หน้าเขาชัด ๆ
ซาคาเดิมก็เป็นคนถือตัวจัด ชอบลองดีกับขีดจำกัดคนอื่น
แต่วันนี้ ดันเป็นฝ่ายได้เปรียบ มีปืนอยู่ในมือ แต่กลับถูกคนตีเนียนใส่ถึงหน้า