ฝนในยามตีสี่เหมือนม่านบาง ๆ คลุมอยู่ระหว่างฟ้ากับดิน
ไม่มีความกระหน่ำของพายุฝน ไม่มีความดุดันของฝนคะนอง
ท่ามกลางละอองฝนแผ่วเบา บนไหล่เขามีเงาคนอยู่มากมาย
ตำรวจติดอาวุธและหน่วยสวาทจำนวนมากกางร่างแหยักษ์ค่อย ๆ กระชับวงล้อมขึ้นเขา
ตอนนี้ หยวนเฟิงนายกองร้อยหน่วยรบพิเศษเสือดาวอสุนีกำลังนำพลหน่วยรบพิเศษแปดนายพร้อมเครื่องสนามครบชุด
พุ่งตัวเป็นลูกศรออกจากแล่ง ใช้รูปขบวนสู้รบมุ่งหน้าขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว
"หยุด!"
หยวนเฟิงยกหมัดขึ้น ทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังก็หยุดฝีเท้าทันที
เขาปีนป่ายสามก้าวขึ้นไปบนกำแพงหินที่สูงกว่าสองเมตรและเกือบตั้งฉากตรงหน้า
เพิ่งขึ้นไปก็เห็นคนร้ายติดอาวุธนอนจมกองเลือดหัวครึ่งหัวบิดเบี้ยว
พลหน่วยรบพิเศษคนอื่นก็ปีนตามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เห็นสภาพน่าอนาถของคนบนพื้นแล้วแววตาฉายความประหลาดใจ
"ถูกของแข็งทุบหัวบาดเจ็บ!"
"ทนทานดีนะ ยังมีลมหายใจอีก?"
"ฝากไว้ให้ตำรวจแล้วกัน ดูทีหลังจะถามอะไรออกมาได้ไหม"
"รับทราบ"
"นายกองร้อย ด้านนี้มีร่องรอย!"
ไม่ไกลมีคนตะโกนขึ้น
หยวนเฟิงไปเห็นแต่ความรกเรื้อเกลื่อนกลาด
มองซากชิ้นส่วนและลิ่มเลือดทั่วพื้น สีหน้าหยวนเฟิงไม่เปลี่ยนแปลงเลย ราวกับเคยชินมานานแล้ว
กลับเป็นก้อนหินใหญ่ที่ถูกยิงจนเต็มไปด้วยรูกระสุนข้าง ๆ ที่ดึงดูดความสนใจของเขา
เขาเดินเข้าไป ใช้นิ้วคลำตำแหน่งรูกระสุน
อนุมานย้อนได้ว่า ขณะนั้นควรมีคนหลบอยู่หลังก้อนหิน
ส่วนผู้โจมตีมาจากสามตำแหน่ง ยิงต่อเนื่อง
เจ้าคนที่แหลกเหลวบนพื้นน่าจะเป็นคนร้ายติดอาวุธคนหนึ่ง ตายเพราะระเบิดขว้าง
พวกเขาใช้รูปขบวนสลับกันคุ้มกัน สำรวจขึ้นบนต่อ ค้นหาร่องรอยของศัตรู
แต่หยวนเฟิงกลับหันศีรษะกะทันหัน เล็งสายตาไปยังพงหญ้าที่เตี้ยลงไปเป็นหย่อม ๆ
ในพงหญ้ามีศพคนร้ายติดอาวุธตาค้างคนหนึ่ง ที่อกเสียบมีดเล่มหนึ่ง
ตอนนี้ศพแข็งแล้ว เลือดที่อกก็เริ่มเป็นสีน้ำตาลเข้ม
หยวนเฟิงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋า หุ้มด้ามมีด
ออกแรงนิดหน่อยจึงดึงมีดออกมาได้
"คมมีดติดกระดูกซี่โครง ดูท่าฝีมือมือใหม่นะ เป็นไปได้สูงว่าฆ่าคนครั้งแรก"
ข่งไหลนั่งยองอยู่ข้าง ๆ ให้ข้อสันนิษฐานเป็นคนแรก
หยวนเฟิงไม่พูด กลับมองมีดทหารแบบมาตรฐานของหยานหวงเล่มนี้ที่เปื้อนเลือดอย่างใช้ความคิด