พึ่บ!
ฉินเฟิงกระโจนขึ้นไป
พุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้ล้มลง พร้อมกับปักมีดเข้าไปในอกของอีกฝ่าย
เลือดร้อนแรงพุ่งกระฉูดใส่หน้าฉินเฟิง ทำให้เขาสะท้านไปทั้งตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ
รับรู้ถึงชีวิตที่ค่อยๆ เลือนหายไปของศัตรู เปลือกสมองของฉินเฟิงทำงานถึงขีดสุด
ดูเหมือนทุกอย่างรอบตัวจะคมชัดขึ้นเป็นพิเศษ แม้แต่อีกไม่ไกลนัก มือปืนสองคนยกปืนเล็งมาที่เขา ก็ยังดูเหมือนถูกกดสโลว์โมชั่น
นี่คือความรู้สึกของการฆ่าคนงั้นเหรอ?
เหมือนมีดหั่นเต้าหู้เลย
ดูเหมือนจะง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ
ในชั่วพริบตาเดียว ฉินเฟิงอยากดึงมีดออกมา
แต่ด้ามมีดชุ่มไปด้วยเลือด มันลื่นมาก
เขาลองเปลี่ยนทิศทาง แต่กลับพลาดไปเปิดช่องอกของอีกฝ่าย
แล้วมีดก็ถูกกระดูกซี่โครงของหมอนี่หนีบไว้
ให้ตายสิ ไอ้บ้าเอ๊ย จะตายยังจะตุกติกเอามีดทหารฉันอีก!
ไม่มีทางเลือก ฉินเฟิงเลยต้องแย่งปืน AK47 ในมือมัน
แต่ตอนที่ไอ้เพื่อนแท้ใจดำนี่ยอมให้ปืนฉินเฟิงแล้ว พวกพ้องมันกลับไม่ยอม
กระสุนชุดหนึ่งกราดเข้ามาทางนี้ จนกิ่งไม้ใบหญ้าปลิวว่อน
ฉินเฟิงไม่มีทางเลือก ได้แต่หันหลังวิ่งเข้าป่า
และวิ่งสลับไปมาระหว่างต้นไม้ ลื่นไหลเหมือนปลาไหล
กระสุนที่ตามมาทั้งหมดถูกยิงใส่ลำต้นไม้ จนใบไม้สั่นไหวดังซ่าๆ
"หัวหน้า ตูต้าตายแล้ว!"
ซาคามองศพที่ตายไม่หลับตาบนพื้น หัวใจเต็มไปด้วยโทสะ
จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ เขารู้ดีว่าเป้าหมายของฉินเฟิงคือการหน่วงพวกเขาไว้
แต่หลอกกันได้ครั้งหนึ่ง เขาจะหลงกลครั้งที่สองได้ยังไง
ปล่อยให้ลูกแกะเป็นๆ ตั้งหลายตัวไม่ไล่ กลับไปไล่ลิงที่กระโดดโลดเต้น?
"ไม่ต้องสนใจมัน ไล่ต่อไป!"
"เดี๋ยวเจอพวกคนหยานหวงก็ยิงกราดเลย จับเป็นไว้สองคนก็พอ นอกนั้นฆ่าให้หมด!"
"ครับหัวหน้า!"
ลูกน้องคนหนึ่งก้าวข้ามศพเพื่อนก่อน แล้วรีบวิ่งตามลงเขาไป
ส่วนซาคามองไปรอบๆ รอลูกน้องอีกสองคนตามมา
แน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ถึงได้ตามไป
จริงๆ แล้ว ระยะทางตรงระหว่างกันไม่ได้ไกลนัก อย่างมากก็สองสามร้อยเมตร
แต่เพราะมีต้นไม้และพืชพรรณบัง รวมถึงค่ำคืนที่ฝนตกช่วยพรางตา
จึงทำให้ฉีเหมิ่งกับพวกมีโอกาสหนี และเป็นอุปสรรคต่อการไล่ล่าของพวกมือปืน
บัดซบ!
ฉันฆ่าคนของแกไปหนึ่งคน ยังไม่ตามฉันอีก?
เห็นศัตรูไม่ไล่ตามมา ฉินเฟิงก็เริ่มร้อนรน