“คนนั่งอยู่ตรงนี้ทุกคน คือขยะทั้งนั้น!”
บริเวณท่าเรือชายฝั่งประเทศคิมจิ ในห้องชมการแข่งขันชั่วคราวที่ถูกดัดแปลงขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นคณะผู้จัดการแข่งขัน หรือนายทหารผู้นำทีมจากประเทศอื่น ๆ ต่างแสดงสีหน้าโกรธแค้น
ภาพหน้าจอ คำพูดอวดดีก้าวร้าวของฉินเฟิงถูกกล้องวงจรปิดจุดตรึงบันทึกไว้ แล้วส่งกลับมาแบบเรียลไทม์
ในหูฟัง คำพูดของฉินเฟิงถูกแปลเป็นภาษาของแต่ละประเทศ เพื่อให้ทุกคนเข้าใจ
“ทีมประเทศเหยียนช่างอวดดีเกินไปจริง ๆ หรือว่าพวกเขาจะคิดว่าตัวเองเป็นโจรสลัดกับผู้ก่อการร้ายกันแล้ว?”
“กล้าใช้ถ้อยคำหยาบคายแบบนี้ทำการยั่วยุเราในเวทีการแข่งขันระดับนานาชาติ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนาจริง ๆ!”
“อย่าคิดว่าชนะไปได้หนึ่งแมตช์ด้วยความบังเอิญแล้วครั้งต่อไปจะโชคดีแบบเดิม อเมริกันนำทีมขึ้นเรือไปแล้ว ต่อจากนี้คนของพวกแกจะถูกกวาดล้างหมด!”
ท่ามกลางการประนามจากทุกคน เก่อหงปินกลับใจเย็นเชียบ จิบกาแฟอย่างสง่างาม
ราวกับเรื่องที่พวกนี้พูดไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่นิดเดียว
ถูกเกลียดย่อมดีกว่าถูกสมเพช
ที่พวกนี้ต้องเห่าหอนโวยวายกันอยู่แบบนี้ ก็เพราะหน้าถูกตบจนเจ็บ
และนั่นก็พิสูจน์ได้ดีว่า ฉินเฟิงกับพวกทำผลงานได้โดดเด่นแค่ไหนในการต่อสู้รอบก่อน
นี่แหละ เรียกว่ามาดผู้นำมหาอำนาจ!
เก่อหงปินวางแก้วกาแฟลง แล้วกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ทุกท่าน คนของผมแค่ทำหน้าที่ให้เต็มที่ตามบทบาทที่ได้รับเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาคือโจรสลัด ย่อมต้องทุ่มสุดชีวิตเพื่อต้านการโจมตีของท่าน”
“อีกทั้งกฎข้อนี้เป็นของคณะกรรมการจัดการแข่งขัน หรือก็คือประเทศคิมจิตั้งขึ้น เราก็อยากเป็นคนดีเหมือนกัน แต่คณะกรรมการต้องจงใจจัดฉากแบบนี้ขึ้นมาเอง”