ปังปังปัง!
ผ่านหอกระจายข่าวที่ใช้ปีนขึ้นไป หลี่เจียเซิ่งกับพวกเพิ่งจะได้ขึ้นมาถึงราวกั้นชานเรือ
แค่โผล่หัวขึ้นมาเท่านั้น ก็ถูกศัตรูยิงรุมใส่ทันที
ตกใจจนปล่อยมือ ไหลตามเชือกกลับลงไปที่ระเบียงชั้นลบ 4 อีกครั้ง
แต่บางคนที่ตั้งตัวช้ากว่า โดนระบมปืนรอบแรกของศัตรูยิงกระหน่ำจนควันฟุ้ง
ในห้องโดยสารลำนี้ หนุ่มสาวสองคนกำลังกลิ้งไปมาอยู่ในผ้าห่ม เห็นชายพร้อมเครื่องสนามครบชุดตัวหนึ่งตกลงมาจากฟ้าบนระเบียงกะทันหัน ตกใจจนรีบดึงผ้าห่มรัดแน่น
“ขอโทษนะ ฉันออกไปเดี๋ยวนี้แหละ สองคนเชิญต่อได้เลย!”
หลี่เจียเซิ่งปิดหน้าตัวเอง พยายามไม่ก้มมองไปทางนั้น
ผลักประตูออกมาอย่างรวดเร็ว พอมาถึงทางเดินก็รีบรายงานสถานการณ์ให้ฉินเฟิงทราบเป็นอย่างแรก
“พี่เฟิง เราโดนหลอกแล้ว อีกฝ่ายซุ่มคนไว้บนดาดฟ้า!”
ฉินเฟิงอีกฟากสาย กำลังพิงอยู่ที่ระเบียงห้องพักห้องหนึ่ง เงยหน้ามองเห็นภาพด้านบนชัดเจนทุกอย่าง
หน้าตึงเครียด สั่งให้หลี่เจียเซิ่งกับพวกหาที่ซุ่มก่อน รอคำสั่งจากเขา
จากนั้นก็สวมที่ครอบหูที่ยึดมาได้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ช้า เสียงของโทมัส อู๋ก็ดังขึ้นในเครื่อง
“ฉิน ไม่คิดเลยสินะ ว่าฉันจะซุ่มคนไว้ริมขอบดาดฟ้า?”
ในห้องควบคุมการตรวจจับ โทมัส อู๋นั่งอยู่บนตำแหน่งที่ฉินเฟิงเคยนั่ง จ้องมองทุกวี่ทุกวันภายในห้องโดยสารเหมือนที่ฉินเฟิงเคยทำ
ในฐานะหัวหน้าหน่วยบุกโจมตีปฏิบัติการพิเศษแห่งกรมเรนเจอร์ที่ 75 โทมัส อู๋เคยร่วมรบจริงมาแล้วในหลายพื้นที่
ประสบการณ์รบและสัญชาตญาณในสนามรบของเขา ใกล้เคียงกับหน่วยรบพิเศษชั้นเลิศของหน่วยซีลเลยทีเดียว
นี่ก็คือเหตุผลหลักที่ แม้ชาวเอเชียในอเมริกันจะไม่ค่อยได้รับความเอาใจใส่นัก
แต่การแข่งขันครั้งนี้ กลับเป็นเขาที่ได้เป็นหัวหน้าทีม