กลางท้องทะเลสีฟ้าคราม เรือเร็วหลายลำกำลังฝ่าคลื่นแล่งไปข้างหน้า
บนเรือเร็วลำหน้าสุด โทมัส อู้กอดปืนไว้แน่นในชุดพร้อมเครื่องสนามครบชุด
ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเรือสำราญ "ราชินี" ที่"ถูกปล้น"ซึ่งอยู่ไกลออกไปเล็กเท่ากล่องไม้ขีด ทั้งร่างแผ่พลังบางอย่างออกมาราวกับนกอินทรี
ในเวลาเดียวกัน ฝั่งตรงข้ามก็มีเรือเร็วหลายลำกำลังแล่งมาทางนี้เช่นกัน คนบนเรือทั้งกลุ่มสภาพเลอะเทอะเหมือนนักรบที่เพิ่งพ่ายแพ้ศึก
พวกเขาคือตัวแทนรอบแรกจากอินเดีย แคนาดา และไทย...
"จบเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่รู้รอบแรกพวกเขาทำผลงานมาแบบไหน ใครฆ่าศัตรูได้มากที่สุด?"
พัคแจยง หัวหน้าทีมตัวแทนเกาหลี มองดูทีมที่แล่งสวนผ่านไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้
โอโนะ เค็นจิ หัวหน้าทีมตัวแทนญี่ปุ่นยังคงตรวจสอบปืนและกระสุนของตัวเองอยู่: "ดูท่าทางพวกเขา คงไม่ต้องพูดถึง น่าจะไม่ได้กวาดโจรสลัดตายหมดหรอก กลับกันยังดูเหมือนโดนกวาดจนหมดยกทีมซะมากกว่า"
ส่วนโทมัส อู๋ยังคงเย็นชาเงียบงัน ไม่เอ่ยปากสักคำ
เขาเองก็มองออกว่าทีมรอบแรกน่าจะแพ้ให้ทีมประเทศเหยียน
สามฝ่ายร่วมมือกัน แถมยังเป็นการรบในพื้นที่คับคั่งอย่างบนเรือสำราญที่พื้นที่จำกัด
ไม่เพียงกำจัดโจรสลัดไม่หมด กลับโดนตบจนสภาพย่อยยับ
ดูเหมือนทีมตัวแทนประเทศเหยียนรุ่นนี้จะมีฝีมือไม่ธรรมดา
เขาหันกลับไปมองหัวหน้าทีมอีกสองคนแล้วพูดว่า
"ตอนขึ้นเรือ ทำตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้"
"เนื่องจากเป็นการซ้อมรบจำลอง จึงไม่มีเรื่องผู้บริสุทธิ์บาดเจ็บล้มตาย พวกเราจะล่อศัตรูออกมายังพื้นที่โล่งอย่างดาดฟ้า แล้วกำจัดโจรสลัดและผู้ก่อการร้ายบนเรือให้หมดภายในเวลาสั้นที่สุด"
"ส่วนคะแนนสุดท้ายจะออกมาแบบไหน ก็ขึ้นอยู่กับการประเมินของฝ่ายจัดการแข่งขัน มีปัญหาอะไรไหม?"
"ไม่มี"
หัวหน้าทีมอีกสองชาติยักไหล่ ยอมรับอย่างเต็มใจ
อเมริกันในฐานะประภาคารแห่งอารยะธรรม ย่อมต้องรับหน้าที่เป็นแกนหลักเสมอ