เขตเฉาหยาง สถานีตำรวจ
ชายหัวล้านให้หญิงสูงศักดิ์รออยู่ข้างนอก แล้วเดินตรงเข้ามาพร้อมผู้พิทักษ์หนึ่งคน
ที่ประตู ตำรวจที่เฝ้าประจำวันเห็นชายสองคนแต่งเครื่องแบบทหารเดินเข้ามา ก็ลุกขึ้นยืนอย่างงงงวยแล้วถามไถ่
“สวัสดีครับ ท่านสหายทั้งสอง มีธุระอะไรหรือครับ”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย ฉันจะพบหัวหน้าสถานี”
ชายหัวล้านแค่แลบตามองเขาเมิน ๆ ก็ไม่พูดอะไรต่ออีก ท่าทางอลังการเต็มเปี่ยม
ส่วนไอ้ที่รับบทเป็นผู้พิทักษ์ ตะคอกตำรวจหนุ่มใหญ่: “ตาไม่มีแม้แต่นิดเดียว! รีบจัดห้องรับแขกเดี๋ยวนี้ แล้วเรียกหัวหน้าสถานีมา! ถ้าทำให้อับดับของชาติเสียหาย นายจะรับผิดชอบได้ไหม!”
ตำรวจหนุ่มมองไปที่เพื่อนร่วมงานข้างหลัง ตำรวจอาวุโสที่ไหวพริบดีก็รีบไล่เขาออกไปให้ไปตามหัวหน้าสถานี
ส่วนตำรวจสูงวัยก็รับแขกทั้งสองเข้าห้องรับแขกอย่างกระตือรือร้น เลี้ยงบุหรี่เลี้ยงชา
แล้วก็แอบสืบความมุ่งหมายอย่างสงสัย “สหายทั้งสองจากฝ่ายทหาร ไม่ทราบว่ามีเรื่องใหญ่อะไรถึงต้องพบหัวหน้าของพวกเราครับ”
ชายหัวล้านหนีบบุหรี่ ผู้พิทักษ์รีบยื่นไฟเตาะจุดให้ทันที “อือ ฉันถามอะไรนายหน่อย เมื่อสองสามวันก่อน ที่นี่พวกนายจับหนุ่มคนหนึ่งชื่อจางซานไว้หรือเปล่า”
“จางซาน?”
ตำรวจอาวุโสนึกย้อนไป “เหมือนจะมีเรื่องแบบนั้นจริง ๆ มีปัญหาอะไรหรือครับ”
ชายหัวล้านฟาดมือลงบนโต๊ะ ชี้หน้าอีกฝ่าย “ปัญหาอะไรนะ? ยังกล้าถามฉันว่ามีปัญหาอะไร! รีบปล่อยคนออกมาเดี๋ยวนี้!”
ตำรวจอาวุโสนั่นแหละก็มีประสบการณ์คดีมามาก ไม่ต้องพูดถึงการคลุมเคลือเห็นคนมานับไม่ถ้วน แต่เรื่องอ่านสีหน้าท่าทางเขาก็เก่ง
จากคำพูดท่าทางของคนสองคนนี้ตั้งแต่เดินเข้ามา ทั้งอาการที่ชอบขู่ตาแล้วฟาดโต๊ะ มันตรงไหนเหมือนนายทหารกันล่ะ กลับดูเหมือนนักเลงสังคมมากกว่า