ห่างจากพื้นที่ตั้งมั่นของกองพันผสมดาบเหล็กไปประมาณ 12 กิโลเมตร มีเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ตัวเมืองไม่ใหญ่นัก มีแถวร้านค้าสองข้างทอดยาวจากต้นถึงปลาย ยืนอยู่ปลายทางนี้ก็มองเห็นได้ไกลถึงอีกฟาก
ล้อมรอบด้วยบ้านเรือนของชาวบ้าน และบ้านจัดสรรคนเลิกที่อยู่โรยรากระจัดกระจายไม่กี่หลัง เพียงเท่านี้ก็คือทั้งหมดของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
ณ เวลานี้ ร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นดึงแห่งหนึ่งในเมือง มีชายหนุ่มคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์แบกเป้มาปรากฏตัว ท่าทางเหนื่อยยากจากการเดินทาง
เขาถอดหมวกกันน็อก เดินเข้าร้านสั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นดึงน้ำซุปเนื้อหนึ่งชาม แถมลาบหมูย่างอีกชุด
"หนุ่มหล่อ ของคุณครบแล้วค่ะ"
"ขอบคุณ"
ผู้ชายหนุ่มหิวจริง ๆ
ขี่มอเตอร์ไซค์มาไกลขนาดนี้ กินแรงพลังงานไม่น้อยเลย
เขาตักเส้นเข้าปากคำโต ๆ แซะเนื้อเข้าปากไม่หยุด ท่ากินสุดเถื่อนต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง
เจ้าของร้านเห็นท่ากินนี่ก็ขำ ถือแก้วชาใบใหญ่ยิ้มแป้นเดินเข้ามา "หนุ่ม มาเที่ยวเหรอ"
"มาทำงาน"
"ทำงาน?"
"อือ ผมทำคอนเทนต์สื่อออนไลน์ ขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวรอบประเทศ ถ่ายภาพธรรมชาติและทิวทัศน์งดงามของบ้านเกิดลงอินเทอร์เน็ต นั่นแหละคืองานของผม"
"โอ้ว! แบบนี้นายก็คืออินฟลูเอนเซอร์สิ?"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่บล็อกเกอร์คนธรรมดาที่ถ่ายบันทึกชีวิตเล่น ๆ"
เจ้าของร้านฟังแล้วผิดหวังเป็นอย่างมาก แท้จริงเขายังตั้งใจว่าจะให้เด็กหนุ่มคนนี้ช่วยทำโฆษณาร้านของตัวเองสักหน่อย
ดูท่าแฟนคลับของเด็กคนนี้ยังไม่ทันเยอะเท่าตัวเขาเองด้วยซ้ำ เขาจึงเลิกความคิดนั้นไป