"นายรู้สึกไหมว่า ฉินเฟิงเปลี่ยนไปจากเดิม"
ขณะกำลังจะออกจากไป ถานเสี่ยวเชียนเอ่ยขึ้นกับสามีอย่างกะทันหัน
ฟางฉินถามกลับ "เปลี่ยนตรงไหนล่ะ"
ถานเสี่ยวเชียนตอบ "เปลี่ยนไป... มั่นใจขึ้น ดูมีแผ่นหลังขึ้น"
ฟางฉินแค้นเคี้ยวขำในใจ ถ้าผู้ชายอย่างเธอได้เป็นผู้ช่วยสอนที่ฟาร์มแบบนั้น ก็มั่นใจกว่านั้นอีก
เขาหาข้ออ้าง "อาจเป็นเพราะได้เลื่อนตำแหน่งมั้ง อายุแค่ 25 ก็ร้อยตรีระดับกองพลแล้ว ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายฝึกอบรมของกองทัพอีก ต่อจากนี้ก็คือการไต่ขึ้นไปสำนักงานผู้บัญชาการ"
"ถึงตอนนั้น เขาก็คือท่านผู้ใหญ่ตัวจริงเสียงจริงแล้ว จะไม่ให้มั่นใจได้ยังไง"
ถานเสี่ยวเชียนส่ายหน้า พลันคิดตาม "นายยังจำได้ไหม ตอนทดสอบ ผู้ช่วยสอนคนนั้นที่ใส่หน้ากากแพะขาว"
"ฉันรู้สึกว่าสไตล์การทำงานของคนนั้น มันคล้ายฉินเฟิงอยู่เหมือนกัน"
"นายผ่านการประเมินขั้นสุดท้ายแล้ว ได้เห็นคนนั้นถอดหน้ากากไหม"
ฟางฉินส่ายหน้า "ไม่ จบการประเมินคนนั้นก็จากไปแล้ว"
ถานเสี่ยวเชียนถอดถอนใจ "ที่ฟาร์มนี่มันทั้งวิเศษทั้งลึกลับจริง ๆ เหมือนฝันไปหนึ่งรอบเลย"
ฟางฉินหันไปมองแผ่นหลังของฉินเฟิงที่กำลังเดินไปทางสนามฝึก "ใครจะไปว่าไม่จริงล่ะ"
ทั้งสองขึ้นรถ แต่กลับไม่ได้ออกเดินทางทันที เพราะฉินเฟิงกำลังรวบรวมทีมราว 30 คนอยู่บนลานฝึก ไม่รู้ว่าจะทำอะไร
แต่สัญชาตญาณของทั้งคู่บอกว่า ควรดูให้จบก่อนค่อยไป ไม่งั้นเสียทองคำโดยไม่รู้ตัวแน่