"ใครไป"
"ยังไงฉันก็ไม่ไป"
"ฉัน...ฉันก็เขินนะ"
"หลี่เจียเซิ่ง นายเหมาะสุดแล้ว หัวหน้ารองเชียร์นายอยู่ สู้ ๆ..."
สองนาทีก่อน หมวดสี่พาทหารใหม่มาที่ร้านขายของทหาร เพื่อจะซื้อของใช้
แต่ของบางอย่างเป็นสินค้าพิเศษ ไม่มีวางบนชั้น
ทุกคนเลยผลักหลี่เจียเซิ่งไปที่เคาน์เตอร์ ถามนายทหารพลาธิการว่ามีของไหม
ทำไมต้องให้หลี่เจียเซิ่งถาม
เพราะเขาดูหน้าด้านพอ
แล้วก็หน้าหนาพอด้วย
"ท่า-ท่านพลาธิการครับ"
นายทหารพลาธิการหลังเคาน์เตอร์ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง
เลื่อนสายตาขึ้นมามองหลี่เจียเซิ่งที่ดูประหม่าอย่างรวดเร็ว
แล้วก็เบะปากพูดเสียงขุ่น ๆ
"บุหรี่ไม่มี มีก็ไม่ขายให้ไอ้พวกทหารใหม่หรอก"
"ท่านพลาธิการ เข้าใจผิดแล้วครับ ผม...ผมไม่ได้ซื้อบุหรี่"
"แล้วจะซื้ออะไร"
หลี่เจียเซิ่งรู้สึกประหม่า มองซ้ายมองขวาเหมือนหัวขโมย
สูดลมหายใจลึก ๆ สองสามที ตั้งสติแล้วลดเสียงลง ถามเบา ๆ
"ผมแค่อยากถามว่า มี...แบบ...ที่ใช้ซับเลือดได้ไหมครับ"
"ซับเลือดน่ะเหรอ มีสิ"
ว่าแล้วพลาธิการก็หยิบกล่องพลาสเตอร์ปิดแผลมาวางบนโต๊ะ
หลี่เจียเซิ่งเห็นของแล้วส่ายหัวรัว ๆ "ไม่ใช่แบบนี้ครับ ต้องใหญ่กว่านี้ ซับเลือดได้เยอะ ๆ แบบนั้น"
"ก็บอกให้ชัดสิ นี่ไง เอาไป"
พลาธิการกลอกตาอย่างหมั่นไส้ แล้วหยิบของสองม้วนมาวางบนโต๊ะ
หลี่เจียเซิ่งเห็นของแล้วร้องไห้ทั้งหัวเราะ "ท่านพลาธิการครับ ที่ผมพูดก็ไม่ใช่ผ้าก๊อซนะครับ มันคือแบบที่ผู้หญิงเขาใช้กันทุกเดือนตอนเลือดมา..."
หลี่เจียเซิ่งพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ
เห็นได้ชัดว่าสำหรับผู้ชายห้าว ๆ อย่างเขา
การมาซื้อของแบบนี้ในที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชายชาตรี มันน่าอายสุด ๆ
"โอ้~ หมายถึงผ้าอนามัยใช่ไหมล่ะ"
พลาธิการจงใจตะโกนเสียงดังลากยาว
ทำให้เหล่าทหารเก๋าที่กำลังซื้อของอยู่ในร้านพากันมองมา
พอได้ยินว่าไอ้หนุ่มนี่จะซื้อผ้าอนามัย ทหารเก๋าทุกคนก็ยิ้มแบบเดียวกับสติ๊กเกอร์หมีแพนด้าลามกในแชท
โดนทหารเก๋ามองจ้องอยู่แบบนี้ ต่อให้หน้าจะหนาแค่ไหน หลี่เจียเซิ่งก็รับไม่ไหว