ตึง ตึง ตึง...
ตึกหอพักทหารใหม่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ฝีเท้าถี่ๆ ดังออกมาเป็นระลอก
ไม่นาน พวกทหารใหม่ก็จัดเป้สะพายหลังเสร็จ คว้าปืนยาว พร้อมเครื่องสนามครบชุดวิ่งกรูออกมาจากทางบันได
ใช้เวลาเพียงสี่นาทีครึ่ง ทุกคนก็เข้าแถวรวมพลเสร็จเรียบร้อย
“แถวตรง!”
“พักตามระเบียบ!”
“ขวามอง!”
“นับแถว!”
“หนึ่ง สอง สาม สี่...”
“รายงานผู้หมวดครับ หน่วยฝึกทหารใหม่กองร้อยหนึ่ง รวมพลครบทุกนาย ขอรับคำสั่ง!”
เก๋อจื้อหย่งพยักหน้าให้พลรายงานแถว ให้กลับเข้าประจำที่
จากนั้นเดินไปข้างหน้าสองก้าว กวาดสายตามองทุกคน พลางพูดด้วยเสียงดังกังวาน
“พักตามระเบียบ!”
“สหายทั้งหลาย การฝึกเดินทางไกลกลางแจ้งเป็นประเพณีเก่าแก่ของหน่วยเรา จุดประสงค์ก็เพื่อฝึกฝนจิตใจทหาร ให้ทั้งหน่วยสามัคคีกันมากขึ้น มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันยิ่งขึ้น!”
เขาชูมือขึ้นหนึ่งข้าง ห้านิ้วรวมเข้าด้วยกัน ทำท่าเลขเจ็ด
“ถ้าหน่วยนี้เดิมมีพลังรบเพียงเจ็ดส่วน แต่พอผ่านการฝึกเดินทางไกลกลางแจ้งสักครั้ง หน่วยนี้ก็จะกลายเป็นหน่วยที่มีพลังรบเหนียวแน่นเต็มสิบส่วน!”
ทหารใหม่เชิดอกยืดตัว สายตามุ่งมั่นเป็นประกาย
มองดูทหารใหม่ที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนเมื่อเทียบกับกว่าสองเดือนก่อน เก๋อจื้อหย่งก็รู้สึกปลาบปลื้มในใจ
ถึงยังไม่ได้ติดยศอย่างเป็นทางการ แต่ในสายตาเขา ทุกคนคู่ควรกับสถานะทหารแล้ว!
เก๋อจื้อหย่งเปลี่ยนโทนเสียง กล่าวต่อว่า “ตรงนี้ฉันบอกพวกนายได้เลยชัดๆ การฝึกเดินทางไกล ไม่ใช่แค่พากันเดินไปเรื่อยๆ อย่างที่หลายคนคิดแน่!”