"เฒ่าฉิน อยากได้เมียไหม"
"ถ้านายอยากได้ ก็บอกมา เดี๋ยวฉันหาให้เลย!"
"หัวหน้ารอง ถ้านายอยากได้ ฉันยกเมียให้ก็ได้นะ..."
บนสนามฝึก เหล่าทหารใหม่กำลังหอบแฮก ๆ วิ่งห้ากิโล
แต่ไม่เหมือนกับการวิ่งห้ากิโลแบบเบา ๆ ทั่วไป คราวนี้แต่ละคนมีกระเป๋าสะพายหลังเพิ่มมา และมีปืนคล้องคออีกต่างหาก
และตอนนี้ หลี่เจียเซิ่งกับพวกก็กำลังหอบหายใจแรง อ้อนวอนให้ฉินเฟิงช่วยถือปืนให้หน่อย
ทำไมถึงจ้องมาที่ฉินเฟิง
เพราะเขาเป็นหัวหน้ารอง และเพราะเขาคุยง่าย
อีกอย่างคือ เพราะเขาวิ่งห้ากิโลพร้อมเครื่องสนามครบชุด แทบไม่มีเหงื่อออกเลยด้วยซ้ำ
และเมื่อเผชิญหน้ากับคำอ้อนวอนของทุกคน ฉินเฟิงกระตุกหางตาเล็กน้อย แล้วตัดสินใจปฏิเสธเด็ดขาด
ฉันมีเมียอยู่แล้ว จะไปเอาเมียพวกนายอีกได้ไง
อีกอย่าง ปืนของเพื่อน แตะต้องไม่ได้!
ฉินเฟิงเป็นหนุ่มแน่น มีหลักการ ซื่อตรงไม่เอนเอียง!
"หัวหน้ารอง ถือว่าทำบุญเถอะ สงสารพวกเราเถอะ!"
"แค่กระเป๋าก็หนักพอแล้ว ยังต้องห้อยไอ้นี่อีก ทรมานชะมัด!"
"ช่วยถือปืนให้แป๊บเดียว แค่แป๊บเดียว วิ่งจบรอบนี้ก็ได้ นะ..."
ระหว่างที่ทุกคนกำลังอ้อนวอน จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงด่าของจ้าวเผิงเฟยดังขึ้นมา
"ทำอะไรกัน หนาวกันนักเหรอ ถึงเบียดกันเป็นก้อนเหมือนกกไข่"
"ให้วิ่งด้วยขา ใครใช้ให้ขยับปาก ยังมีอารมณ์คุยกันอีก กฎระเบียบกองทัพลืมหมดแล้ว"
จ้าวเผิงเฟยด่ากราด ยกสายรัดอาวุธวิ่งเข้าไป ทุกคนตกใจจนกระเจิงเหมือนฝูงนก
แต่ก็มีบางคนที่กล้าหน่อย ร้องเรียนต่อหัวหน้าด้วยสีหน้าทุกข์ใจ
"หัวหน้า คราวหน้าวิ่งห้ากิโลแบกน้ำหนัก ขอเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างกระเป๋ากับปืนได้ไหม"
"ใช่แล้ว กอดปืนวิ่งนี่ทรมานราวกับนรก หนักชะมัด!"
"ใช่ ๆ พลาดท่าเดียวก็กระแทกโน่นกระแทกนี่ง่ายด้วย!"