“โว้ยย!”
“อะไรกันเนี่ย?”
“มื้อสุดท้ายก่อนตายใช่ไหมเนี่ย?”
ตื่นขึ้นจากการหลับ เต็งที่เรียกกันว่าโรงอาหาร มีโต๊ะสองตัวต่อรวมกันเป็นหนึ่ง
บนโต๊ะ วางเต็มไปด้วยอาหารอันโอชะหลากหลายสีสัน
ไก่ต้มหั่น เนื้อทอดซีอิ๊ว กระดูกหมูต้มโซยู สตูเนื้อ...
แม้แต่อาหารหลักก็ยังมีหลายอย่าง มันตุ๋น เกี๊ยวน้ำ ข้าวผัด ให้กินไม่อั้น แถมยังมีน้ำอัดลมกับเบียร์อีกด้วย
ทั้งเก้าคนเห็นเข้าตา กลืนน้ำลายกุกกักเสียงดังลั่น แต่กลับไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว
เพราะหน้าโต๊ะอาหารนั้นมีสองร่างยืนอยู่ หนึ่งคืองูพิษ อีกคนคือแกะขาว
งูพิษปรับแว่นตาแล้วพูดกับพวกเขาอย่างอ่อนโยนว่า “การฝึกใกล้จะจบแล้ว พวกเราจึงเตรียมมื้อหนักมื้อนี้ไว้เลี้ยงทุกคน เพื่อตอบแทนความพยายามมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา วันนี้ กินได้เท่าที่อยากกิน แต่มีข้อเดียว...”
ทุกคนกลืนน้ำลายโครกครากแล้วจ้องงูพิษด้วยสายตาอ้อนวอน
แต่เสียงที่ดังขึ้นกลับเป็นของฉินเฟิง “อย่าเสียของ และอีกอย่าง ตอนกินต้องใส่สิ่งนี้”
ทุกคนตามสายตามองไป เห็นฉินเฟิงถือสายไฟหลายเส้น กับแผ่นแม่เหล็กไฟฟ้าหลายชิ้น
จากสายตาของทั้งเก้าคนที่บ้างตื่นตะลึง บ้างงงงวย ก็พอเดาได้ไม่ยากว่า บางคนจำสิ่งนี้ได้ บางคนไม่รู้จัก
ฉินเฟิงเริ่มแนะนำ “สิ่งนี้มีชื่อที่เข้าใจง่าย เรียกกันว่าเครื่องจำลองปวดคลอด”
หลิวเหยียนกับอวี๋เนี่ยนอันสบตากัน แล้วขมวดคิ้ว
ส่วนหลี่เจียเซิ่งกับฟางฉินและพวกผู้ชาย กลับทำหน้าแปลกๆ อย่างเห็นได้ชัด
ก็เพราะพวกเขาล้วนเป็นผู้ชายทั้งนั้น ให้มานั่งกินข้าวไปพร้อมกับสัมผัสความเจ็บปวดของการคลอดบุตร มันไม่เว่อร์ไปหน่อยเหรอ?