"ฉันหลงฮั่นซาน กลับมาอีกครั้งในที่สุด!"
เขตสงครามตะวันตกเฉียงใต้ บริเวณกองพันกรมเสริมกำลัง 112
หลงเทียนเหย่ซึ่งบาดแผลหายเกือบสนิทลงจากรถแท็กซี่
ชูค้างคางไว้ มุมปากแขวนรอยยิ้มเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทั้งตัวดูแกร่งกร้าวขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย
ทหารก็เหมือนเหล้าบ่อเก่า ยิ่งหมักนานยิ่งหอมกล่อม
ทหารก็เหมือนดาบคมหนึ่งเล่ม ยิ่งลับยิ่งแหลมคม
ตลอดวันที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล เขาไม่เคยหยุดสรุปบทเรียนจากการรบที่ผ่านมา
การกลับมาครั้งนี้ คือการเผชิญความท้าทายใหม่ด้วยตัวตนที่สดใหม่
แต่พอเขากำลังก้าวย่างองอาจมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ ก็มีคนตะโกนขึ้นมาจากด้านหลังโดยไม่เป็นเวลา
"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย ยังไม่ได้จ่ายตังค์นะ!"
"โอ๊ะ โอ๊ะ ขอโทษ ๆ ขอโทษ..."
หลงเทียนเหย่จ่ายเงินไปด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความอาย คนขับถึงกับขย้อนหนูตา ก่อนขับรถจากไป
ทหารยามที่ป้อมยามเห็นหลงเทียนเหย่ก็รีบตั้งแถวตรงแล้ววางมือเป็นการทำความเคารพ
หลงเทียนเหย่เองก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกของฮีโร่ที่ได้กลับมาแบบนี้
มองท่วงท่าอันแกร่งกล้าบนลานฝึก ความสะอาดเรียบร้อยและเป็นระบบระเบียบภายในบริเวณกองพัน ในใจก็อดรู้สึกดีไม่ได้
ก็นานมาแล้วที่นอนอยู่โรงพยาบาล ทุกวันชืดเฉื่อยไปหมด แขนขาแทบจะเสื่อมจากการนอน
เขาเดินไปรายงานตัวกับผู้บังคับบัญชากรมชิวกั๋วไห่ก่อน ขออนุญาตกลับเข้าประจำหน่วย
แต่เมื่อรู้ข่าวว่าจนถึงตอนนี้ฉินเฟิงยังไม่กลับมา หลงเทียนเหย่ก็ตกใจไม่น้อย
"ผู้ตรวจการยังไม่กลับมาจนถึงตอนนี้เลยเหรอ?"
"อือ แต่นายไม่ต้องเป็นห่วง"