น้ำร้อนไหลทะลักออกจากท่อพีวีซีด้านบน
ตกลงบนหัวของหลี่เจียเซิ่ง ฟางฉิน และคนอีกไม่กี่คน ชะล้างสิ่งสกปรก พาความเหนื่อยล้าจากไป
บนพื้นที่โล่งของแคมป์ฟาร์ม มีการประกอบห้องอาบน้ำชั่วคราวด้วยกระดานเคลื่อนที่ขึ้นสองห้อง
ฝั่งซ้ายที่ใหญ่กว่าเป็นห้องอาบน้ำผู้ชาย ฝั่งขวาเป็นห้องอาบน้ำผู้หญิง
ตรงกลางเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย เวลานี้ทั้งสองห้องกำลังลอยไอน้ำจาง ๆ
ทั้งเก้าคนยืนอยู่ใต้ท่อน้ำ ปล่อยให้น้ำร้อนพุ่งกระแทกเรี่ยวกาย นานได้สักพักก่อนที่ใครบางคนจะเอ่ยขึ้น
หลี่เจียเซิ่งสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วถอนหายใจหนักหน่วง “รู้สึกเหมือนฝันไปเลย”
ฟางฉิน: “ก็จริงอยู่”
คนอื่น ๆ ก็รู้สึกในทำนองเดียวกัน
มาที่ฟาร์มได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว แต่กลับรู้สึกว่ามันยาวนานกว่าผ่านไปหนึ่งศตวรรษเสียอีก
ก่อนมาที่นี่ เขาทั้งหลายภูมิใจในตัวเองว่าเป็นหน่วยกำปั้นเหล็กของหน่วยงานท้องถิ่น เป็นหัวหอก เป็นปีศาจในสายตาคนอื่น
แต่พอมาถึงที่นี่ การฝึกแบบโหดร้ายสารพัดรูปแบบก็เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน จนทุกคนกลายเป็นสัตว์กินพืชที่เชื่อฟังและน่ารักไปโดยปริยาย
ทุกคนไม่ใช่ไม่เคยคิดจะต่อต้าน แต่สุดท้ายก็โดนเจ้าคนที่สวมหน้ากากแพะสีขาวซึ่งดูไม่เป็นอันตรายต่อสัตว์เลี้ยงและมนุษย์นั่นแหละ ตบจนนอนแน่น
มาอยู่ที่นี่ ถ้าเป็นมังกรก็ต้องม้วนตัวอยู่ ถ้าเป็นเสือก็ต้องนอนแผ่ ไม่พอใจก็ต้องอดทนเก็บไว้
ในที่สุด พวกเขาก็แย่งชิงกันมาได้จากคนหกสิบกว่าคน กลายเป็นเก้าคนสุดท้ายที่จะได้เข้าร่วมการประเมินการจบการศึกษา
“เดี๋ยวนะ คุณคิดว่าเนื้อหาการประเมินรอบสุดท้ายนี้ มันจะเป็นอะไร?”