“เชิญท่านผู้นำทุกท่าน ขออภัยที่ต้องเดินลำบากสักระยะ!”
เมื่อลงจากรถบัญชาการ ก็ได้เวลาเที่ยงคืนแล้ว
เทือกเขาไท่หางมีภูมิประเทศชันโชก ขรุขระยากต่อการเดิน
แม้จะมีหลายพื้นที่ที่เหมาะจะเป็นฐานทัพบัญชาการใหญ่ แต่พอหวังกั๋วหวยกับคนอื่นเดินมาได้ระยะหนึ่ง ถึงตำแหน่งที่ฉินเฟิงเตรียมไว้ล่วงหน้า ทุกคนก็ยังแปลกใจ
“ถ้ำหิน?”
“นายหาที่แบบนี้ได้จากไหน?”
ท่ามกลางคำถามของเหล่าผู้บังคับบัญชาที่หอบหืด ฉินเฟิงที่แบกอุปกรณ์บัญชาการและสื่อสารบางส่วนมาเป็นห่วงเป็นถุงก็ยิ้มตอบ
“ช่วงก่อนผมดูหนังเรื่องบนเทือกเขาไท่หางซ้ำอีกรอบ ตอนดูซ้ำก็บังเอิญเจอช็อตหนึ่งที่ผ่านเร็วมาก เห็นพื้นที่แถบหนึ่งเหมาะแก่การซ่อนเร้น”
“ซ่อนจากการลาดตระเวนทางอากาศของศัตรูได้ แถมยังทนรับการยิงกระหน่ำด้วยมิสไซล์จำนวนหนึ่งได้ ก็เลยจัดคนมาสำรวจพื้นที่ล่วงหน้า”
ต่อสถานที่บัญชาการที่ฉินเฟิงคัดเลือก ทุกคนพึงพอใจเป็นอย่างมาก
ไม่ใช่แค่เพราะมันซ่อนเร้นดี แต่ยังป้องยากตีง่าย ภูมิประเทศชันและซับซ้อน
รอบ ๆ มีพืชพรรณและต้นไม้จำนวนมากช่วยบัง ไม่ต้องพูดถึงดาวเทียมหรือโดรน แม้ทหารลาดตระเวนฝ่ายศัตรูลอบแทรกซึมมาใกล้ ๆ คงหาเจอได้ยาก
อุปกรณ์บัญชาการ โต๊ะเก้าอี้ อะไรพรรคนี้ ต้องอาศัยแรงคนแบกขึ้นมาทั้งหมด ยุ่งอยู่พักใหญ่ก่อนที่ร่างของฐานบัญชาการนี้จะคลานออกมาได้
แม้จะดูเรียบง่ายกว่าฐานบัญชาการไหนในการซ้อมรบครั้งก่อน ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยเป็นทุนเดิม
หวังกั๋วหวยให้คนแขวนแผนที่พื้นที่ซ้อมรบขึ้น แล้วหันมาบอกฉินเฟิงว่า “จากข้อมูลที่ได้ ฝ่ายมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติเดินทัพออกครบแล้ว กำลังมุ่งมาทางนี้ ส่วนกองของเราเพิ่งได้รับอนุญาตให้รวมพลออกเดินทาง”
“ในแง่เวลา เราอยู่ใกล้กว่า แต่ก็ไม่จำเป็นว่าจะไปถึงก่อนพวกเขาได้”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ผมสั่งกองรบสังกัดรวมสองหน่วยที่เฝ้ายามให้ลัดเส้นทางมุ่งมาทางนี้เต็มกำลัง วางแผนว่าพอพวกเขามาถึงพื้นที่ซ้อมรบ จะกระหน่ำการยิงคลุมพื้นที่หนึ่งรอบ”