บี๊บบี๊บบี๊——
เสียงนกหวีดสั่งรวมพลดังแทบทุกซอกมุมของพื้นที่วิทยาลัย
นักเรียนนายร้อยเดินทางมาจากทุกทิศ รวมพลพร้อมรบกันที่ลานฝึกใหญ่
ครึ่งชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ตก ใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ นายทหารยศพลตรีผู้เป็นเสนาธิการใหญ่ก้าวขึ้นเวที สายตากวาดผ่านยานรบและทหารบนลานฝึก
"พักตามระเบียบ!"
"แถวตรง!"
เสียงคำสั่งดังผ่านลำโพง ทุกคนเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกันราวคนเดียว
พลตรีตะโกนด้วยเสียงก้อง "เดี๋ยวนี้ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของเราจะลงสนามประลองขนาดยิ่งใหญ่กับวิทยาลัยบัญชาการทหารเหยียนจิง!"
"แม้ที่ผ่านมาพวกมันจะเหนือกว่าเราอยู่เสมอ แต่ชื่อเสียงของเราก็ไม่เล็กกว่าพวกมัน!"
"คราวนี้ เราจะต้องบดขยี้พวกมันให้ย่อยยับในการฝึกประลองครั้งนี้ให้ได้...!"
พลตรีพูดสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แล้วก้าวลงไปยืนด้านข้าง ส่งไมโครโฟนให้ผู้บัญชาการใหญ่ นั่นคืออธิการบดีเจิงแห่งวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ฯ
อธิการบดีเจิงผมขาวโพลน อินทรธนูติดรูปช่อรวงข้าวสองดาว อยู่ในระดับเดียวกันกับผู้ใหญ่ใหญ่อย่างหวังกั๋วหวย
ทุกคนด้านล่างอึ้งกันงัน จ้องมองผู้นำระดับสูงคนนี้ที่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์
น้ำเสียงของเขาไม่เร่งร้อน แต่หนักแน่นน่าฟังยิ่ง "นักเรียนทหารทุกคน อาจารย์ทุกท่าน ทหารทุกนาย การฝึกประลองครั้งนี้ไม่เพียงเป็นการแสดงความอาวรณ์ต่อยุทธการอันหนึ่งต่อกรณีของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ ยังเป็นการทดสอบขั้นใหญ่ของครูอาจารย์และนักเรียนทหารทั้งสถาบันอีกด้วย"
"ยุคสมัยเดินหน้า เทคโนโลยีก้าวไกล กำลังทางทหารก็เปลี่ยนแปลงไปจนจำเดิมมิได้อีกแล้ว"
"ในอดีตเราถูกพวกหนูญี่ปุ่น ถูกเครื่องบินและปืนใหญ่ของพวกหัวโล้นตามล่าจนต้องหนีตายไปทุกแห่ง อยากชนะสงครามสักครั้ง ก็ต้องแลกด้วยภูเขาศพและทะเลเลือด"