ยามดึกสงัด บนถนนริมแม่น้ำในเทือกเขาไท่หาง
กองพันทหารราบติดอาวุธหนักสองกองพันของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติกำลังเดินแถวซ่อนตัวอยู่ในความมืด
ความสว่างของแสงไฟถูกลดลงจนเกือบต่ำสุด ไฟหน้ารถทุกคันก็ถูกปิดด้วยฝาบังแสง
การเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอาศัยทหารนำทางและทหารลาดตระเวนที่อยู่ด้านหน้า ใช้แท่งเรืองแสงปักลงพื้นเพื่อชี้ทิศทาง
"ไม่คิดเลยว่าพึ่งเรียนปีหนึ่ง จะได้เจอซ้อมรบขนาดใหญ่แบบนี้ มันสุดยอดมาก!"
"เด็กโง่เขลา มันสุดยอดอะไรกัน นายคิดว่าสงครามเป็นเรื่องสนุกหรือไง?"
หัวหน้าหมู่ผู้เป็นทหารเก่าในรถรบ ตบหมวกเหล็กของนักเรียนนายร้อยตรงหน้าเบาหวิว พูดตำหนิอย่างยิ้มแย้ม
ทหารหนุ่มรีบจัดหมวกให้ตรงที่ แต่ยังตื่นเต้นไม่เลิก "หัวหน้าหมู่ครับ คิดว่าเรามีสิทธิ์สร้างคุณงามความดีในการซ้อมรบครั้งนี้มั้ย?"
หัวหน้าหมู่ผู้เฒ่าขมวดคิ้ว "นี่นา ถึงบ้างอารมณ์ขึ้นขนาดนี้ ที่แท้ก็อยากแสดงฝีมือ อยากสร้างคุณงามความดีนี่เอง"
ทหารหนุ่มยิ้มแหยๆ "ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ ทุกคนตั้งฉายาให้ผมว่าเสาไม้ไผ่ผอม ถ้าผมได้สร้างคุณงามความดีสักอย่าง ต่อไปนายใครจะยังกล้าเรียกผมแบบนั้นอีก?"
"แถมเข้ามารับราชการทหารแล้ว ใครไม่อยากแสดงความกระตือรือร้นบ้าง ฮิฮิ..."
ขณะนั้นเอง ล้อรถบดข้ามหลุมเล็กๆ จนสะเทือน เขายื่นมาค้ำทหารหนุ่มไว้ แล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม
"อยากแสดงฝีมือ อีกสักพักก็อย่าตกท้าย อย่ากลัวทุกข์ทรมาน"
"รถรบขึ้นได้แค่จำกัด ต่อจากนี้เราต้องพึ่งสองขาตัวเอง"
"เข้าใจครับ!"
ทหารหนุ่มพยักหน้า "การซ้อมรบครั้งนี้เพื่อรำลึกถึงบรรพบุรุษ สมัยนั้นไม่มียูนิตติดตั้งเครื่องจักรแบบนี้ แต่เรายังชนะศัตรูได้ คราวนี้ยังมีรถรบเป็นหลักประกัน แน่นอนเราต้องตีคู่ต่อสู้จนแตกกระจาย!"