ไม่ไกลจากหมู่บ้านราวหนึ่งกิโลเมตร ขอบป่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีรถจี๊ปทหารจอดอยู่
ภายในรถ หลี่เฟยถือกล้องส่องพิจารณา มองไปยังที่ไกล ๆ ไม่หยุดหย่อน
เห็นผู้บังคับกองร้อยยังคงทำหน้าอึดอัดไม่แน่ใจอยู่แบบนั้น สมาชิกคนอื่นในรถก็สบตากัน
ต่างคนต่างทำหน้ายักคิ้ว ส่งสายตากันวุ่นวาย แอบซุบซิบนินทาผู้บังคับกองร้อยของพวกเขาอย่างขำ ๆ
"พวกแกทำอะไรกันเนี่ย"
หลี่เฟยวางกล้องส่องพิจารณา หันกลับมาเห็นพวกเขาทำท่าตลก ๆ พอดี
ทหารรบพิเศษเก๋า ๆ ทั้งหลายรีบนั่งท่าเรียบร้อยทันที พูดด้วยความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี "ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร ผู้บังคับกองร้อยมีข้อมูลอะไรไหมครับ"
หลี่เฟยส่ายหน้า "ยังไม่มี แต่ก็ต้องเฝ้าระวังเพิ่มขึ้นอยู่ดี ที่นี่ถือเป็นแดนของฝ่ายแดง ทุกอย่างต้องระมัดระวัง!"
"ผู้บังคับกองร้อยครับ ตลอดทางนี่พูดไปแล้ว 800 รอบ" ทหารรบพิเศษเก่าแก่คนหนึ่งบ่นไม่พอใจ "ที่ลับแคบอันตรายแค่ไหนเราก็ลุยมาแล้วทั้งนั้น ฝ่ายแดงก็แค่หน่วยรบพิเศษกองร้อยเดียวเอง จะเป็นอะไรขนาดนั้นจนต้อง..."
ยังไม่ทันพูดจบ ทางหมู่บ้านด้านไกลก็ดังเสียงปืนระดมกันอย่างรุนแรง
"มีเรื่องแล้ว!"
หลี่เฟยไม่พูดเปล่า สตาร์ทรถทันทีแล้วบึ่งตรงไปยังหมู่บ้าน
ส่วนทหารเทียนหลางรบพิเศษในรถต่างเข้าสู่สภาวะรบทั้งหมด ตั้งรับอย่างเตรียมพร้อม
......
"เร็ว มาทางนี้ ทางนี้ เข้าไป!"
ถานเสี่ยวเชียนควักปืน 95 จากกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัวมา ส่งให้คนอื่น
ทหารหญิงหลายคนหอบแฮก ๆ พิงกำแพงดินด้านหลัง รับปืนมาแล้วเลื่อนลูกเข้าสู่สลักอย่างว่องไว
เมื่อครู่นี้เอง พวกเธอเจอการซุ่มโจมตีของฝ่ายแดง
ปู่ท่านนั่นก็จริงเป็นปู่ท่าน
แค่หูไม่ค่อยดี
แต่รอบ ๆ ตัวปู่ท่านมีคนซุ่มอยู่เป็นจำนวนมาก
ชัดเจนว่าเป็นการตั้งประติดประต่อให้เห็นช่องโหว่โดยเจตนา ต้องการล่อพวกเธอให้เข้าเชือก จะได้จับได้ทั้งก้อน
ก่อนหน้านี้สมาชิกไปแล้ว 3 คน ตอนนี้พวกเธอถูกไล่ต้อนจนต้องหลบซ่อนกันไปทั่ว
"ฝ่ายนั้นคนเยอะเกินไป เราคงหนีออกไปไม่รอด!"