"พี่เฟิง หัวหน้ารอง พวกเราจะอยู่กับนาย!"
เฉินซานสีและคนอื่น ๆ เพิ่งจะรับตัวกู้เสี่ยวลู่ที่ถูกฉินเฟิงทำให้สลบมา ก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน
แต่มองดูเงาคนที่เคลื่อนไหวอยู่ในป่าบนเขาไกล ๆ ฉินเฟิงก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด แล้วอธิบายอย่างรวดเร็ว
"แผนล่อศัตรูของหัวหน้าล้มเหลว ตอนนี้ต้องมีคนดึงความสนใจพวกมันใหม่อีกคน"
"พวกนายวางใจเถอะ ฉันมีประสบการณ์ ฉันจะไม่ไปชนกับพวกมันตรง ๆ แค่หาทางถ่วงเวลาไว้ก็พอ ถ้าพวกนายอยู่ด้วยมีแต่จะทำให้ฉันทำงานยากขึ้น!"
"งั้นให้ฉันอยู่ ฉันช่วยนายได้......."
ฉีเหมิ่งเพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกฉินเฟิงยกมือขึ้นห้าม
"ทีมที่จะลงเขาต้องมีคนนำ นอกจากหัวหน้าแล้ว ในนี้ก็มีนายนี่แหละที่เก่งสุด"
"ถ้าไม่มีนายนำ แล้วเกิดเจอคนร้ายอีกกลางทาง จะทำยังไง?"
ฉีเหมิ่งพูดไม่ออก เขารู้ว่าฉินเฟิงพูดถูก
ต้องมีคนอยู่ล่อศัตรู และก็ต้องมีคนนำทีมลงเขา
ไม่มีใครรู้ว่าจะมีพวกติดอาวุธโผล่มาอีกกลางทางหรือเปล่า
ถ้าเจอเข้า อย่างน้อยเขาที่ยังพอมีวิชาตัวเบาก็อาจจะเอาตัวรอดได้บ้าง แต่คนอื่น ๆ น่ะไม่มีทางสู้ได้เลยจริง ๆ
และในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรีบพาคนลงเขาอย่างปลอดภัยให้เร็วที่สุด
แล้วค่อยรายงานสถานการณ์ให้ผู้หมวดและครูฝึกกองร้อย ขอกำลังเสริม
หลี่เจียเซิ่งกับเฉินซานสียังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ถูกฉีเหมิ่งดึงตัวไป
ในเวลานี้ ชักช้าอยู่วินาทีเดียว ก็อันตรายมากขึ้นอีกหนึ่งส่วน
"พี่เฟิง นายกับหัวหน้าต้องปลอดภัยนะ!"
"ไฟไหม้กับระเบิดยังฆ่าฉันไม่ตาย แค่พาไอ้พวกขยะพวกนี้วิ่งเล่นเป็นวงกลม ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"
ฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่น
แต่ใคร ๆ ก็รู้ดีว่า อันตรายครั้งนี้ไม่น้อยไปกว่าไฟไหม้เลย
คนในหมวดสี่ไม่พูดอะไรอีก รีบนำทีมคลำทางลงเขาไป