ฮื่ม ฮื่ม ฮื่ม......
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังขึ้นไม่หยุดในพื้นที่แคบ ๆ
ด้านเหนือของภูเขามีทางลาดชัน ใต้ทางลาดนั้นเป็นแอ่งที่เกิดตามธรรมชาติ
พื้นที่แค่ห้าหกตารางเมตร แต่ตอนนี้กลับอัดแน่นไปด้วยผู้คน
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"
"ไหนบอกว่าเดี๋ยวฝนหยุดจะมีคนมาช่วยไง ทำไมพาเรามาอยู่ในที่บัดซบนี่"
"เสื้อผ้าฉันเปียกชุ่มไปหมด ถ้ากลับไปเป็นหวัด ใครจะรับผิดชอบ"
"พวกที่ไม่อยากตาย หุบปากเดี๋ยวนี้"
จ้าวเผิงเฟยปล่อยอำนาจแบบทหารออกมา ถึงจะข่มพวกคุณหนูคุณชายให้สงบลงได้บ้าง
แต่ผู้หญิงที่ชื่อกู้เสี่ยวลู่ก็ยังปากไม่หยุด บ่นงึมงำไม่เลิก
เดี๋ยวก็บอกว่านี่เป็นการละเมิดเสรีภาพส่วนบุคคล
เดี๋ยวก็ว่าจะไปร้องเรียนหน่วยทหารว่าจ้าวเผิงเฟยหยาบคาย
จ้าวเผิงเฟยหน้าซีดหน้าดำ แต่ก็ไม่ปริปากสักคำ
ฉินเฟิงกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วดังกรอด อยากจะตบหน้าผู้หญิงคนนี้สักฉาด
แต่โชคดีที่เสียงบ่นงึมงำของหล่อนอยู่ได้ไม่นาน
ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงปืนระลอกหนึ่งที่ดังมาจากด้านบน
"เป็นไปตามที่นายเดาจริง ๆ"
จ้าวเผิงเฟยหันมามองฉินเฟิงพลางยิ้มแหย ๆ
ฉินเฟิงได้แต่บอกว่าตัวเองก็ไม่อยากเดาแม่นขนาดนี้
เมื่อครู่นี้ ฉวยจังหวะแสงฟ้าแลบ ฉินเฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติบนเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป
แล้วรายงานเรื่องนี้ให้จ้าวเผิงเฟยทราบทันที
ประสบการณ์หน่วยสอดแนมหลายปีทำให้จ้าวเผิงเฟยตื่นตัวในทันใด
แม้จะมองไม่ค่อยชัด แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า คนกลุ่มที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ไม่ใช่หน่วยกู้ภัยแน่
ถ้าเป็นหน่วยกู้ภัย พวกนั้นน่าจะใช้ไฟฉายส่องหาทาง แล้วพยายามส่งสัญญาณติดต่อกับฝั่งนี้มากกว่า
ส่วนฉินเฟิงยิ่งเดาไปไกลกว่านั้นว่าคนกลุ่มนี้จะใช่พวกมือปืนติดอาวุธหรือเปล่า